prohibitorius
prŏhĭbĭtōrĭus, a, um, adj. [prohibitor],
- restraining, prohibitory (post-Aug.): avis, i.e. that restrains from an act by unfavorable omens, Plin. 10, 14, 17, § 37: interdictum, Dig. 43, 26, 1; Gai. Inst. 4, 140; Ambros. Par. 1, 5, 26.
prohibitōrius, a, um (prohibitor), zurückhaltend, hindernd, avis, durch ungünstige Zeichen von einem Vorhaben abhaltender, Labeo b. Plin. 10, 37: edictum, verbietendes, oft bei den ICt.: quod enim prohibitorium est, Ambros. de parad. 1, 5. § 26.
cum sit igitur edictum ~ium, restat quod in jus vocari vel vocare potest qui non prohibetur
aliisque melioribus et ~iis clausulis
litteras nostras ‥ ~ias
tulit literas ‥ regis ~ias
litteras ‥ Justitiani legatis exhibuit ~ias, ne in dicta causa procederent
abbas ‥ a ‥ rege litteras ~ias obtinuit
rex Francie ‥ a domino papa litteras ~ias ad regem Anglie ne terras suas inquietaret ‥ impetravit
prohibet hoc dominus papa mandato iterato, et sunt ~ie ejus in regno
prŏhĭbĭtōrĭus, a, um (prohibitor) qui met obstacle, prohibitif : Plin. 10, 37 ; Dig. 43, 26, 1.