prosocer
prosocer, a wife’s grandfather
prō-sŏcer, ĕri, m.,
- a wife's grandfather: cuique senex Nereus prosocer esse velit, Ov. H. 3, 74: uxor, et nurus, et pronurus, viro, et socero, et prosocero furtum facere possunt, Dig. 25, 2, 15: erum cum prosocero meo, Plin. Ep. 5, 14 (15), 8.
prō-socer, socerī, m., der Großschwiegervater, Großvater der Gattin, Ov., Plin. ep. u.a.
hic proceser, pater patris in lege
~er, pater patris uxoris
prōsŏcĕr, (14) ĕrī, m. , père du beau-père, grand-père de la femme : Ov. H. 3, 74.
progenerdicitur in veteri inscriptione, uti supra observatum. Exstat alia Romæ,
Virio Nicomacho FlavianoCos. ord. posita, quæ sic clauditur,
Q. Fab. Memmius Symmachus v. c. Prosocero optimo. Ubi fortean etiam
prosoceraccipitur pro patre soceri, ut apud Jul. Capitolinum in Gordianis tribus :
Patre, avo, proavo, Coss. socero, Prosocero, et item alio Prosocero, et duobus absoceris Coss. etc.
prō-socer erī, m
- a wife's grandfather, O.