prosodia

prŏsōdĭa, ae, f.,=προσῳδία,

• the tone or accent of a syllable (ante-class.), Varr. ap. Gell. 18, 12, 8: accentus quas Graeci προσῳδίας vocant, Quint. 1, 5, 22.

prosōdia, ae, f. (προσῳδία), die Prosodie, der Wortakzent, Varro b. Gell. 18, 12, 8. – Dav. prosōdiacus, a, um, prosodisch, Mar. Victorin. 3, 15, 7. p. 124, 3 K. Mart. Cap. 9. § 991.

prosodia [CL < προσῳδία] , ‘accentuation’ (in quots. w. ref. to vowel length, intonation, and aspiration, as well as to ‘passio’, proper grammatical articulation or phrasing and delivery of written text read aloud). tam multiplex nominum et verborum congestio, ‥ quo accentu vel ~ia pronuntiatur? Aldh. PR 113 p. 155; si naturarum decreto proteletur, circumflexa ~ia describitur Ib. 124 p. 173; ~ia est signum sermonis iter rectum faciens legenti. sunt ‥ ~iae x: acutus, gravis, circumflexus, longa, brevis, dasia, psili, apostrofus, hyfen, hypodiastoli; dividuntur autem haec in iv: in tonos, in tempora, in respirationes, in passiones Ib. 141; oportet ut sciat recte pronunciare scripta secundum quod natura diccionum diversa exigit in elevacione et depressione alicujus sillabe diccionis, et hoc est ~ia Ps.-Gros. Gram. 67; ~ia ‥ dicitur a prosodin quod est cantare ‥, unde dicitur ~ia quasi accantus [sic]. ‥ breviori diccione dividitur ~ia in δ, sc. in tempora, et spiritus, et tonos, et passiones Bacon Gram. Gk. 96; antiquorum ‥ grammaticorum orthographiam, ~iam, etymologiam, ac diasyntheticam ‥ consideravimus R. Bury Phil. 12. 176.

prŏsōdĭa, æ, f. (προσῳδία), accent tonique, quantité des syllabes : Varr. d. Gell. 18, 12, 8.

prosodia , ae. f.
平仄聲規。高低音規。

Suggest a Translation
See an image