prosopopoeia
prŏsōpŏpoeĭa, ae, f.,=προσωποποιΐα.
- Personification, Quint. 6, 1, 25; 1, 8, 3; 4, 1, 69; 11, 1, 41; Isid. 2, 13, 1; 2, 21, 45.—
- II A dramatizing: ad prosopopoeias irrumpunt, Quint. 2, 1, 2; 3, 8, 49.
prosōpopoeia, ae, f. (προσωποποιΐα), die Prosopopöie, Personendichtung, rein lat. ficta personarum inductio, auch personae effictio, auch bl. deformatio, effiguratio, Quint. 1, 8, 3 (wo Plur.) u.a. Isid. orig. 2, 13. § 1; 2, 21. § 45 (griech. bei Rutil. Lup. 2, 6. Aquil. Rom. de fig. sent. 3. Rufinian. de schem. dian. 14).
iste modus raro vel numquam fit competenter sub persona scribentis, sed per ~iam, id est profictam personam
~a est conformatio nove persone, quando sc. res non loquens introducitur tanquam loquens. ‥ per ~am terra introducitur tanquam loquens in Ovidio ‥, Roma in Lucano, ‥ et alias ~as alibi multas invenietis
quinta coadjutrix, ‥ / prōsŏpŏpēiă [v. l. prosopeia ], veni. cui nulla potentia fandi, / da licite fari donetque licentia linguam
ancillatur item decor alter prōsŏpŏpēiē, / ut si jam tritum dicat mensale, ‘solebam / esse decus mense ‥’
juxta cacefaton sumitur ~a quando inanimatum alloquitur animatum
nota hic ‥ ubi Salomon, utens colore rhetorico qui Grece dicitur ~a Latine vero conformatio, introducit sapientiam convivium ordinantem et indifferenter omnes indigentes ad convivium invitantem
si per ~am neutrum aliquod fingatur loqui
prŏsōpŏpœĭa, æ, f. (προσωποποιΐα), prosopopée [fig. de rhét.] : Quint. 6, 1, 25 || discours supposé, prêté à un personnage : Quint. 2, 1, 2 ; 3, 8, 49.