protollo
prō-tollo, ĕre, v. a.
- To stretch forth or out, to bring forth (ante- and post-class.): manum, Plaut. Ps. 3, 2, 71 (860): Pleiadas, Avien. Arat. 567.—
- II Trop.
- 1 To prolong, protract, put off, defer, Lucil. ap. Non. 159, 23: vitam in crastinum, Plaut. Cas. 3, 5, 43 (663): mortem sibi, id. ib. 2, 8, 11 (447): feturam mulierum non ultra decimum mensem, Gell. 3, 16, 15.—
- 2 To elevate, raise: vox a minore solita ad majorem protolli, Amm.31, 7, 11.
prō-tollo, ere, I) eig.: 1) hervorstrecken, -bringen, manum, Plaut. Pseud. 860: Pleiades, Avien. Arat. 569. – 2) = ἀνατιθέναι, als t. t. der Sakralsprache, eine Opfergabe aufhängen, weihen, magmentum, Corp. inscr. Lat. 3, 1933 u. 12, 4333. – II) übtr.: 1) verlängern, verschieben, aufschieben, mortem sibi, Plaut. Cas. 447: vitam in crastinum, Plaut. Cas. 680: neque ultra decimum mensem fetura protolli potest, Gell. 3, 16, 15: lustrum hoc unum, Lucil. 7. – 2) Pass. protolli, aufsteigen, sich erheben, vox a minore solita ad maiorem protolli, Amm. 31, 7, 11.
prōtollō, (14) ĕre, tr., porter en avant, tendre, étendre : Pl. Ps. 860 || [fig.] différer, remettre : Pl. Cas. 680 ; Gell. 3, 16, 15 || [pass.] sʼélever, monter [voix] : Amm. 31, 7, 11.
- 1. (naar voren) uitstrekken, (naar voren) uitsteken [manum];
- 2. (metaf.) uitstellen [mortem];
- 3. verlengen [vitam in crastinum].