pulvisculus
pulviscŭlus, i, m. (neutr. collat. form pulviscŭlum, i, Vigilant. ap. Hier. adv. Vigil. 4), dim. [pulvis].
- I Lit., small dust, fine powder (ante- and post-class.), Sol. 15 fin.; Ap. Met. 9, 12, 18; id. Mag. p. 277, 7: si abaco et pulvisculo te dedisses, i. e. the mathematical sciences (v. pulvis, I.), id. ib. p. 284, 1: pulvisculi flabiles, Arn. 2, 49. —
- II Transf.: cum pulvisculo, dust and all, i.e. wholly, completely, Plaut. Rud. 3, 6, 7 (845); id. Truc. prol. 19.
pulvisculus, ī, m. (Demin. v. pulvis), sehr kleiner Staub, Stäubchen, auratilis, Solin.: p. ex Arabicis frugibus, Zahnpulver, Apul.: vom Staube, in den die Mathematiker ihre Figuren zeichneten (s. pulvis), si abaco et pulvisculo te dedisses, der Geometrie, Mathematik, Apul.: Plur., pulvisculi flabiles, Arnob. 2, 49. – bildl., rem averrere cum pulvisculo, Plaut. truc. prol. 19; vgl. Plaut. rud. 845. – ➳ Nbf. pulvisculum, Vigilant. b. Hieron. adv. Vigil. no. 4.
exime ~um ex auro ‥ factum
quid igitur dicam mihi peccatori homunculo, jamjam uno levi et brevi flatu in pulviculum tenuem dispergendo invisibilem hanc?
unde ‥ hoc tenui ~o et immundo cineri mihi, ut tanti estimatus sim ab illo
unde [e tumba ] raptum ~um quidam naribus applicuit, et paradisi amoenitatem aestimavit
o si vel minimum articulum, vel aliquem capillum, vel tandem extremum ~um de tanto thesauro nancisci mererer
nec vacavit a virtute lavature reliquiarum ejus [sc. Oswaldi ] ~us
quasi dicerent: excussimus manus nostras et pulverem pedum a muneribus vestris, quasi nec etiam modicum, adcomparabile pulviculo, a vobis ‥ accipiemus
non jam philosophus sed philosophilus, / cujus scientiam vincit pulvisculus
pulviscŭlus, ī, m. (pulvis), ¶ 1 poussière fine : Sol. 15 ; Apul. M. 9, 12, etc. || [pour les mathém.] Apul. Apol. 16, v. pulvis ¶ 2 [fig.] rem cum pulvisculo auferre Pl. Truc. 19, emporter tout y compris la poussière, sans rien laisser, entièrement, cf. Pl. Rud. 845.
pulviscŭlus, i, m.: polvere (fine); ● sabbia.