ravio
rāvĭo, īre, v. n. [ravis],
- to talk one’s self hoarse, Plaut. Poen. 3, 5, 33 (778); cf. Paul. ex Fest. s. v. ravim, p. 275 Müll.
rāvio, īre (ravis), sich heiser reden, Plaut. Poen. 778 G. – Nbf. ravio, āre, Paul. ex Fest. 275, 4.
rāvĭō, īre (ravis), intr., sʼenrouer en criant : Pl. Pœn. 778 ; P. Fest. 275.