reicere

reicere, rejicere [CL] 1 to throw (something) back in the direction from which it came. quem [hominem] angelus sanctus statim adprehendens in ignem rejecit Bede HE III 19 p. 166. 2 to drive away from a place, repulse. b (of disseised person) to drive out (disseisor) in turn. c to repel from an activity, deter. hostes impellentes rejecisti Anselm (Medit. 3) III 90; milites peditesque tot ascenderunt ut murum magna ex parte preoccuparent et cives expugnando reicerent Ord. Vit. IX 13 p. 581; turpiter rejecit eum de consortio aliorum T. Chobham Praed. 150; maledixit mures atque de illa insula rejecit eas in se[m]piternum (Cainnicus 24) VSH I 161.  b si ‥ facta fuerit disseisina, primum ‥ remedium tale, viz. quod ille qui ita disseisitus fuit ‥ reiciat spoliantem Bracton f. 162b; videndum est ‥ utrum ipse [disseisitus] personaliter eiciatur vel ejus procurator ‥. si autem presens fuerit tempore disseisine, tunc statim et eodem die, si possit, reiciat disseisitorem, nisi hoc elegerit propter desperationem, quod sibi velit requirere, et electa via illa ‥ Ib. f. 163.  c ne quis obscuritate verborum se causetur a cognitione rerum reici W. Malm. GR IV 352. 3 to bring up from the stomach, vomit. tertio potata aqua, undam superflui humoris ore rejecit W. Malm. GP IV 181; musca, enim, cum commeditur per nauseam reicitur T. Chobham Serm. 2 f. 8va; quod si contingat eos [infirmos] reicere, in vase mundo suscipietur, atque igni comburetur Obs. Barnwell 212. 4 to throw down. b to throw or cast off (clothing). nisi ille monitu domini cultellam reicere accelerasset, graves ambo penas dedissent W. Malm. GR II 169; mons iste tibi multum nocet et te offendit, ideo vult Deus eum rejicere de statu suo (Cainnicus 17) VSH I 158.  b reice et conculca saecularem habitum quem assumpsisti, et resume habitum sponsae Christi quem projecisti Anselm (Ep. 168) IV 46; vestem, quam casulam nominant, post terga rejecit W. Malm. GP V 218; hoc recidinna, -tis, i. vestis tenuis ad sumendum et reiciendum apta Osb. Glouc. Deriv. 100. 5 to renounce (office, fealty, or task). b to renounce, give up (practice or vice). melius est ut ego archiepiscopatum reiciam, quam apostolicum abnegem Anselm (Ep. 176) IV 60; curam ecclesiae ‥ sola vestra voluntate non debetis reicere, sed oboedientiam usque ad mortem servare Ib. (Ep. 425) V 371; Karolus Magnus ‥ terras aecclesiis contulerat, ‥ perpendens nolle sacri ordinis homines tam facile quam laicos fidelitatem domini reicere W. Malm. GR V 420; ab humeris suis obedientie jugum excussit atque rejecit quod reliqua universitas creaturarum pari et inviolabili devotione custodit Bald. Cant. Serm. 7. 3.  b quicquid terrenae cogitationis suo in corde reppererint hoc soliti eruere ac devota confessione foras proferre atque reicere contendunt Bede Cant. 1149; reiciant suum fermentum et fiant azimitae Anselm (Azym. 6) II 231; non modo verba puerilia et licentioris indulgentie sed totos plerumque reicit libros J. Sal. Met. 866D; multi tamen hec nolunt purgare, id est reicere T. Chobham Serm. 12 f. 48ra; habitu religionis assumpto, rejiciens consuetum ac delectabilem modum vivendi V. Edm. Rich C 591. 6 to refuse to accept, spurn: a (person); b (artefact); c (act or abstr.). a quod nullum hominem reiciat Deus ad se sub hoc nomine accedentem Anselm (CurD II 19) II 131; quamdiu utriusque virtus latet vel vitium, quis reprehendat, si illum dulcius interior sensus accipiat, istum non voluntas aut ratio, sed affectus rejiciat? Ailr. Spec. Car. III 14 (594).  b Judae epistola quia de apocrypho libro testimonium habet primis temporibus a plerisque reiciebatur Bede Ep. Cath. 129; et in hoc summam premii sui constituunt, si non rejiciantur, si non exspuantur [epistole mee] P. Blois Ep. 1. 1C.  c homo vero idcirco illa [justitia] caret, quia in primis parentibus eam abjecit, et postea aut non illam recepit aut receptam rejecit Anselm (Praesc. I 7) II 259; qui eandem gratiam non accipit aut acceptam reicit Ib. (Praesc. III 5) II 270; si vero et respondere voluerit mihi, et tamen me saisitum non dimiserit: responsum ne reiciatis Ib. (Ep. 316) V 244; monachi ‥ in equitatem transiere, ultro expostulantes quod ante rejecerant W. Malm. GR I 49; multa ponit etiam postea reicienda, ut tandem vel unum firmiter statuat Andr. S. Vict. Sal. 105; beatus est autem qui excludit et reicit omnes phantasias vanitatum et voluptatum que veniunt in memoriam Ailr. Serm. 32. 19. 7 to exclude. deprimit artes, sed tamen a philosophia non reicit [sc. eas] J. Sal. Met. 852C. 8 to take away, subtract (common term from each of several terms or from each side of an equation). reiciaturque commune quod ex ductu HZ in seipsam Adel. Elem. III 34; si ergo reiciantur tk et mn communia, erit Ht ad ks quanta lm ad ni Ib. V 17. 9 (refl., leg.) to clear oneself. prepositus qui hoc pervertet et inde curare nolet, emendet regi suam overhernessam, si pernoscatur hoc in veritate, et se non possit reicere [AS: he hine ungereccan ne mæge] (Quad.) GAS 169.