reiculus
rēĭcŭlus (rējĭcŭlus), a, um, adj. [reicio]; in econom. lang., that is to be rejected, refuse, useless, worthless.
- I Lit.: oves, Cato R. R. 2, 7; Varr. ap. Non. 168, 2 sq.; id. R. R. 2, 1, 24: vaccae, id. ib. 2, 5, 17: mancipia, Sen. Ep. 47.—*
- II Trop.: dies, i. e. spent uselessly, lost, Sen. Brev. Vit. 7, 4; cf. id. Q. N. 7, 32.
rēiculus, a, um (reicio), ausgestoßen, ausgemerzt, unbrauchbar, oves, Merzschafe, Varro r. r. 2. 1, 24 u. Varro bei Non. 168, 2: subst., reiculae (sc. vaccae), Varro r. r. 2, 5, 17. – übtr., dies, nutzlos hingebrachte, verlorene, Sen. de brev. vit. 7, 7.
reĭcŭlus, (15) rejĭcŭlus, a, um (rejicio), qui est de rebut : Cato Agr. 2, 7 ; Varro R. 2, 1, 24 || reiculus dies Sen. *Brev. 7, 7, jour perdu [qui ne compte pas].