resecro
rĕ-sē̆cro (re-sacro, Nep. Alcib. 6 fin.), āre, v. a.
- To pray or beseech again, to implore repeatedly (ante-class.): resecroque, mater, quod dudum, obsecraveram, Plaut. Aul. 4, 7, 4 (685); so, with obsecro, id. Pers. 1, 1, 49 (49).—
- II To free from a curse: Eumolpidae sacerdotes rursus resacrare sunt coacti, qui eum devoverant, Nep. Alcib. 6, 5; cf. Fest. pp. 280 and 281 Müll.
resecro, āvī, ātum, āre (re u. sacro), 1) von neuem-, wiederholt-, angelegentlich bitten, nunc te obsecro resecroque, Plaut. aul. 684: obsecro resecroque te, Plaut. Pers. 47. – II) die Bitte zurücknehmen, resecro, mater, quod iam dudum obsecraveram, Plaut.: nec resecravit, Amm. – Andere Form resacro, s. bes.
rĕsĕcrō (16) (rĕsa-), āvī, ātum, āre (re, sacro), tr., ¶ 1 relever qqn dʼune interdiction, retirer les imprécations prononcées contre qqn : Nep. Alc. 6, 5 ¶ 2 prier de nouveau : Pl. Aul. 684 ; Pers. 47.
- 1. opnieuw smeken; ➤ nunc te obsecro resecroque (Plaut.);
- 2. van een vloek bevrijden.