About

Menu

retributivus

retributivus [CL retributus p. ppl. of retribuere+-ivus] 1 (rendering ἀντευεργετικός) who repays beneficence. [homo magnanimus] beneficiatus ‥ verecundatur ‥ et [est] ~us plurium, ita enim debitor erit qui incepit Gros. Eth. Nic. 1124b11. 2 (phil. & theol.) that rewards on the basis of merit; b (justitia ~a). ~am habebit partitionem unusquisque Gros. Ps.-Dion. (De ecclesiastica hierarchia) 1441; divina justitia cum suo corpore ipsi donat ~as quietes, ut coeunti et comparticipi divine aut contrarie vite Ib. 1462.  b racio meriti non habetur complete nisi habeatur racio digni vel digne ordinabilis ad premium ‥ secundum justiciam commutativam vel ~am Duns Ord. V 208; non ‥ apparet per racionem naturalem quod unus est rector omnium hominum secundum leges justicie ~e et punitive Id. PW 157 (= Id. Sent. cont. IV 43 q. 2).

Saved

Recent