retributor
rē̆trĭbūtor, ōris, m. [retribuo],
- a recompenser, requiter, retributer (eccl. Lat.), Tert. adv. Marc. 4, 29; 5, 16: gratia retributoris, Paul. Nol. Ep. 2, 4.
retribūtor, ōris, m. (retribuo), der Vergelter, Augustin. serm. 254, 6 (Ggstz. debitor).
blandus odii dissimulator, sed pro tempore immodicus ~or
retributor / ingratus fit homo, cui cuncta creata ministrant
non ingratus ~or
ut dictus rex illum sibi proinde ~orem constituat, qui ‥ pro minimis grandia recompensat
ille tantis beneficiis ~or iniquus dominum suum ‥ repente vita privare moliebatur
fuissemus vobis pro vestris munusculis ~or talis, qualem decuisset nos fuisse
Deum omnipotentem ~orem et remuneratorem omnium bonorum operum
totius boni ~ori
in celesti regno a summo ~ore
tante illius malitie vindex et ~or Deus
retribuat vobis Altissimus omnium ~or premio sempiterno
idem ipse, qui fuit Creator ‥ et Salvator, erit omnium bonorum misericors ~or ac malorum justus Ultor quorum non fuit auctor
diu preservet in prosperis justus bonorum omnium ~or
rĕtrĭbūtŏr, ōris, m. , rémunérateur : Tert. Marc. 4, 29.
Ut dictus Rex illum sibi proindeRetributorem constituat, qui pro minimis grandia recompensat.