uninhabitable
uninhabitable
adj.
P. ἀοίκητος.
adj.
P. ἀοίκητος.
UNINHABITABLE
inhabitabilis. To be altogether uninhabitable omni cultu vacare.
inhabitabilis. To be altogether uninhabitable omni cultu vacare.
uninhabitable: ĭnhăbĭtābĭlis, e: Cic. N. D. 1, 10, 24. (Later used = habitabilis, from inhabito.) Also, non habitabilis: non habitabile frigus, Ov. Tr. 3, 4, 51. Phr.: to be altogether u., omni cultu vacare, Cic. Tusc. 1, 20, 45.