rimabundus
rīmābundus, a, um, adj. [rimor],
- examining, considering (post-class.): haec, Ap. Met. 2, 5, 1.
rīmābundus, a, um (rimor), durchforschend, betrachtend, Apul. met. 2, 5; de deo Socr. 2. Fulg. myth. 1. praef. p. 25 M.
cum ‥ ad earum [Pliadum ] cetum ~os oculos retulissem, easque numero non pauperatas esse percepissem
rīmābundus, a, um, qui recherche avec soin : Apul. M. 2, 5.