rorifluus
rōrĭflŭus, a, um, adj. [ros-fluo],
- dripping with dew, Poët. ap. Catalect. 2, 14.
rōrifluus, a, um (ros u. fluo), Tau bringend, vet. Poëta in catal. 2, 14: roriflua luna, Anthol. Lat. 483, 14 (388, 14).
tristia rorifluis umectant imbribus ora
Abendonia ‥ locus egregius ‥ pratis ~uus, silvis frondosus
inter philosophos meritas non vendico lauros, / nec virides [h ]ederas nec lutea serta rosarum / sed neque ruriflue caput induo fronde myrice
flumina ‥ roriflua inundatione manantia decurrunt
umida rorifluis umectant vellera guttis / irrigat et terram tenebrosis imbribus aer
rorifluo cunctos degens in gurgite phoebos
in abundantia ~ui nectaris quod ex ejus gremio ‥ hausimus refecti
ut mihi rorifluam donares, Christe, loquelam
animam ‥ placatus precibus Gregorii ~uis revocavit ab inferis
rōrĭflŭus, a, um, c. rorifer : Anth. 483, 14.
Flumina perenniter Roriflua, apud Aldhelmum de Septenn. in Maii Auct. class. tom. 5. pag. 505. Vide Forcellinum.