Logeion | rosa

rosa , ae, f.: a rose, 12.69.

rŏsa, ae, f. [kindr. with ῥόδον], a rose.

I Lit., Varr R. R. 1, 35, 1; Plin. 21, 4, 10, § 14: Paestanae rosae, Mart. 4, 42, 10: cape rosas, id. 2, 59, 3; sacred to Venus, Aus. Idyll. 14; cf. id. ib. 6, 76 and 92; blooms latest of the spring flowers, Plin. 21, 11, 38, § 64.—Hence, sera, Hor. C. 1, 38, 3; cf. Cicero's reproach: cum rosam viderat, tum incipere ver arbitrabatur, Cic. Verr. 2, 5, 11, § 27.—Used on festive and solemn occasions for wreaths, for strewing in the way or upon graves, at feasts, etc., Lucr. 2, 627; Hor. C. 1, 36, 15; 2, 11, 14; 3, 19, 22; 29, 3; Prop. 1, 17, 22; 3, 5 (4, 4), 22; 4 (5), 8, 40; Plin. 18, 26, 64, § 236; Sen. Hippol. 769; Plin. Ep. 5, 6, 34; Tac. H. 2, 70 et saep.; cf. Becker, Gall. 3, p. 32 (2d edit.): plena rosarum Atria. Ov. M. 2, 113.— Prov.: inter vepres rosae nascuntur, Amm.16, 7, 4. —
- B Collect., for roses, wreaths of roses (only so in class. prose): sertis redimiri jubebis et rosā? Cic. Tusc. 3, 18, 43: an tu me in violā putabas aut in rosā dicere? on, among roses, id. ib. 5, 26, 73: in rosā potare, id. Fin. 2, 20, 65: jacere, Sen. Ep. 36, 9: vivere, Mart. 8, 77, 2; cf.: multā in rosā, Hor. C. 1, 5, 1: pulvinus perlucidus rosā fartus, Cic. Verr. 2, 5, 11, § 27.—
II Transf.
- A As a word of endearment, in Plautus: mea rosa, my rose, my rosebud, Plaut. As. 3, 3, 74 (664); id. Bacch. 1, 1, 50 (84); or simply rosa, id. Men. 1, 3, 9 (190): tu mihi rosa es, id. Curc. 1, 2, 6 (101).—
- B Oil of roses, Cels. 8, 3; 4; 6, 18, 8. —
- C The season or month of roses, Inscr. Grut. 753, 4; cf. rosales.—
- D The rose-bush, rose-tree: nimium breves Flores amoenae ferre jube rosae, Hor. C. 2, 3, 14: radix silvestris rosae, Plin. 8, 41, 63, § 152.—Plur.: flores rosarum, Lucr. 2, 627; cf. Hor. C. 3, 29, 3: terram ad rosarum et vineae satum vertere, Plin. 18, 26, 64, § 236.

rosa, ae, f. (vgl. ῥόδον), I) die Rose als Blume u. als Strauch, A) als Blume, 1) eig.: a) übh., Cic. u.a.: frutex rosae, Rosenstock, Colum.: rosa hiberna, Mart.: Plur., Paestanae rosae, Mart. 4, 42, 10: rosarum tempus, Augustin. in psalm. 96, 19: rosae rubentes, Hieron. vit. Paul. erem. § 3: rosas cape, Mart. 2, 59, 3: inter vepres rosae nascuntur (sprichw.), Amm. 16, 7, 4: plena rosarum atria, rosigdurchschimmerte Halle, Ov. met. 2, 113. – b) kollektiv = Rosen, Rosenkränze, pulvinus rosā fartus, Cic.: reticulum plenum rosae, Cic.: in rosa, mit Rosen bekränzt, Cic.: so auch redimitus rosā, Cic.: dah. vivere in aeterna rosa, d.i. in ewigem Vergnügen, angenehm, fröhlich (wie wir: in Rosen leben), Mart.: in rosa iaceat, in Wollust, in stetem Vergnügen, Sen. – Sprichw., rosa, ut dicitur, de spinis floruit, Hieron. vit. Hilarion. § 2. – c) als Schmeichelwort, mea rosa, meine Rose, mein Röschen, Plaut.: tu mihi rosa es, Plaut. – 2) meton., die Rosensalbe, das Rosenöl, Cels. 6, 18, 8. – B) die Rose als Strauch, der Rosenstrauch, -stock, flos rosae, Cels., rosarum, Hor.: Plur. flores rosae, Hor., u. flores rosarum, Lucr.: spinae rosarum, Ambros. – rosa Paesti bis florens, unsere Damaszenerrose, Verg.: rosa laurea, Lorbeerrose, Rosenlorbeer, Oleander (Nerium oleander, L.), Apul. – II) übtr., rosae, eine rosenfarbige Zitronenart, noch jetzt ital. mela rosa, Edict. Diocl. 6, 68 (wo rhosae geschr.). Apic. 4, 178 (dazu Schuch).

rosa [CL] 1 rose; b (as form of token payment); c (prov. or in simile). d (~a canina or agrestis) dog rose or brier. e (~a silvestris) wild rose. f (~a silvatica) cowslip. g (~a marina) rosemary (Rosmarinus officinalis). h (in title of medical book). cernite ‥ / et rosa sanguineo per dumos flore rubescat Aldh. VirgV 195; campus erat latus, pulchris qui floribus offert / olfactum dulcem ‥ / namque rosae rutilant per totum et lilia flagrant Æthelwulf Abb. 702; et rosa purpureo vernans rubet undique flore Wulf. Swith. II 946; rodouxiron, ~a sicca Gl. Laud. 1266; rodos, i. rosa Ib. 1281; hec ~a, rose Gl. AN Glasg. f. 19; ~a que redolet, crescit cum spina que pungit Holcot Wisd. 180; ~a duplex est, alba ‥ et rubea, sed quando simpliciter rubea intelligitur SB 36. b reddendo inde annuatim mihi et heredibus ‥ meis unam ~am ad Nativitatem S. Johannis Baptiste SelPlJews 57; 12‥ reddendo ‥ unam ~am dupplicatam ad Nativitatem S. J. Baptiste AncD A 10395; 1430 reddendo inde annuatim ‥ j ~am ad festum S. Johannis Baptiste si petatur Feod. Durh. 58; 1455 onerat se ‥ de ij ~is, per duplicacionem albe firme de terris de Davidstoune ExchScot 91; 1471 onerat se ‥ de ‥ vj rosis rubeis per arreragia ultimi compoti sui ExchScot 14. c praeclara virginitatis gratia quae velut ~a [gl: s. quod rutilante colore rubeat] senticosis exorta surculis purpureo flore rubescit Aldh. VirgP 18; multo cautius necesse est acutis ~a in spinis quam mollibus lilium colligatur in foliis; multo securius in apostolicis quam in Platonicis quaeritur consilium salubre pagellis Bede Sam. 590A; non quilibet flos pari ~e fragrat odore, etiam si non dispari fallat rubore Anselm (Ep. 20) III 127; sicut ortu suo dumorum asperitatem eluctatur ~a, ita depressa feritate Danica, cujus gentis oriundus erat, in magnum specimen bonitatis evasit [Odo] W. Malm. GP I 14; sed citius rapitur rosa que plus vernat in orto, / sic et florentem fata tulere virum Ord. Vit. X 1 p. 3; inter quos quasi dumos, rari boni velut ~e redolebant Pull. Sent. 775A; virginis est speculum rosa vernans sed cito marcens Neckam DS VII 299. d ~e canine Gilb. V 231v. 2; †rota camina [l. rosa canina], menta, mentastro Ib. 225. 1; ~a canina frutex est, A. heppebrer, ad cujus pedem ut dicitur ypoquistidos nascitur SB 36; ~a canina stipitem habet rotundum, est quidem frutex ad cujus pedem nascitur fungus qui vocatur ypoquistidos Alph. 154. e bedegar est nodus ~e albe silvestris, vulgari nomine eglenter SB 12. f ~a silvatica, erba rustica, lingua bovis Gl. Laud. 584. g ~a marina. Romani vocant eam rosemarin, Anglici winter rose MS BL Sloane 282 f. 209v; ~a marina, A. rosemaryne WW; rosmary, rosamarina Levins Manip. 105. h vocando [librum] Rosam Medicine propter quinque additamenta que sunt in rosa quasi quinque digiti tenentes rosam Gad. 3. 1; secundum Gaddesden in ~a sua Alph. 6. 2 (used in production of medicine or sim.). in quo latebat tunc tamquam in ~a medicamentum, in cortice balsamum H. Bos. Thom. VI 7; 1418 reddendo ‥ apud castrum nostrum de Baieux unam phiolam aque ~arum RNorm 276; si valde sitit [falco] ‥ una die da carnem linitam melle, secunda die carnem linitam oleo ~arum frigido Upton 190. 3 (~a aurea) ornament of wrought gold, in form of rose, blessed by Pope and sent as gift to notable person. s1214 Lucius ‥ papa ~am auream preciosam miro artificio insculptam in sceptro ‥ erectam ‥ transmisit Bower VIII 79; 1446 pontifex ‥ auream manu sub aspectu populi defert ~am Conc. III 551a. 4 base or counterfeit coin stamped with a figure of a rose, rosary (cf.rosarium 3). s1299 pollardi et crocardi cum ‥ aliquibus leonibus atque ~is ‥ per prohibicionem regis vim denarii perdiderunt Ann. Worc. 543. 5 (fig., as symbol of outstanding quality or virtue): a (of person); b (as element in Latin version of personal name); c (w. ref. to martyrdom). a Hilarion ‥ ~a ‥ rubicunda de spinetis vulgo nascentibus florens Aldh. VirgP 29; ex quattuor regnis ‥ ~a Christi Werburga florescit Gosc. Werb. 1; cito ‥ hec florida ~a marcescet, cito avis dilecta Deo avolabit W. Malm. GR II 218. b hic jacet in tumba Rosa mundi, non Rosa munda (Vers.) Brompton 1151. c hic rosa [? l. rosae] martyrii, hec virginitatis lilio respondet Gosc. Edith 83; floribus ecclesie nec lilia desunt nec ~e et in beati Thome passione cum sevo extrahitur mucrone et cerebrum candens et sanguis rubens W. Fitzst. Thom. 143; inter ~as martyrum rutilat ‥ noster Albanus W. Newb. Serm. 874; martyres sunt ~e ubi sc. habundant spine. ubi vero non sunt spine persecutionis nec ~e passionis Ib. 879; hinc candentia confessorum lilia, ibi rubicundas martirum ~as interiori lumine contemplans Gir. Æthelb. 1; per decoras ~as martyrum Ad. Scot QEC 851A. 6 (transf.): a part of eye. b name of kind of comet. c rose window. a ~a est circa ipsum foramen [oculi] ut cum opus est constringi possit ad †motum [l. modum] burse Ps.-Ric. Anat. 26. b Ptolemeus dicit quod stelle cum caudis sunt novem: ‥ octava ~a Gros. 37n (v. matuta 2); ~a est magna rotunda, faciem habens hominis, et color ejus ut color argenti cum auro mixti ‥ . mortem regum et divitum cum mutatione rerum mundanarum et successione rerum meliorum signat Ib. 586. c hec sunt Lincolne: ‥ ad monstrum scala, rosa bryghta, nobilis ala Staura Civ. 8.

rŏsa, (10) æ, f. (ῥόδον), ¶ 1 rose [fleur] : Varro R. 1, 35, 1 ; Plin. 21, 14, etc. || [sens collect.] = les roses : in rosa Cic. Tusc. 5, 73 ; Fin. 2, 65, parmi les roses ; pulvinus rosa fartus Cic. Verr. 2, 5, 27, coussin rempli de roses ¶ 2 [fig.] a) [terme de caresse] : Pl. Bacch. 83 ; Curc. 100, etc. ; b) huile rosat : Cels. Med. 6, 18, 8 ¶ 3 rosier : Hor. O. 2, 3, 14 ; Plin. 8, 152 ; pl., Lucr. 2, 627 ; Hor. O. 3, 29, 3 ; Plin. 18, 236.

rosa, ae f

1. (poët.) rozenstruik, rozenboom [bis florens];
2. roos; (Plaut.) als koosnaam;
3. (coll.) rozen;
4. (meton.) (a) rozenolie; (b) krans van rozen; ➤ in -a of redimitus -ā met rozen omkranst; in aeterna -a vivere (Mart.) voorgoed ‘op rozen zitten’.

rosa , ae. f.
玫瑰。— in rosa vivere 快樂度日。

Suggest a Translation
See an image

, Christi sanguis in Eucharistia. S. Ambrosius in Psalmum 118. initio octonarii 14. alludens ad rubeum colorem, habet : Cernis Rosam, hoc est, Dominici corporis sanguinem. et , Factionum nomina, quæ Angliam diu graviterque afflixerunt. Post obitum enim Henrici III. cum Edwardus I. ei surrogatus esset, posthabito fratre ejus majore Edmundo Lancastriæ Duce, quod et gibbo deformis et regno non adeo aptus crederetur ; hinc feralia illa dissidia, inter Lancastrenses, qui Rosam rubram pro insigni habebant, et Eboracenses, qui albam, originem sumsere : quæ inprimis recruduerunt circa annum 1455. sub Henrico VI. ex Lancastrensibus, quem Edwardus IV. Rosæ albæ Princeps seu Dux Eboracensis regno depulit anno 1460. Sed intra decennium Henricus e carcere liber, æmulum in Flandriam fugavit, paulo post a Carolo Audace, cujus sororem duxerat, restitutum anno 1471. Atque tunc Henricus in carcere necatus est. Post mortem Edwardi, cum frater ejus Richardus flagitiosissimæ vitæ tutorem ageret Edwardi V. Regis minorennis, eo una cum fratre nefarie occiso, atroci tyrannide regnum occupavit, et occasionem præbuit Rosæ rubræ seu Lancastrensibus repetendi jura regni. Erat autem tum caput Lancastrensium Henricus Comes Richmundiæ, qui victo ad Lecestriam et occiso Richardo III. thronum conscendit anno 1485. dictus Henricus VII. Cumque unica tantum filia ex Eboracensium factione superesset Elisabetha, illa in uxorem ducta, utramque Rosam conjunxit, ac dissidiis his adeo diuturnis ac cruentis, ut intra non multos annos, octoginta e regio sanguine Principes iis consumtos referat Cominæus, finem imposuit : unde hodieque inter Angliæ Regum insignia duplex Rosa, alba et rubra conspicitur. Hæc post Hofmannum in Lexico, ubi pauca minoris momenti subjungit. , in Dominica Quadrage simæ, in qua cantatur Lætare Hierusalem, a summo Pontifice benedici solita, quam ille post Missam in urbe procedens cum Clero Romano, præfert, ac deinde magno alicui Principi, si præsens adsit in Curia Romana, concedit ; vel ad aliquem Regem aut Principem, ut eidem Pontifici cum consilio sacri Collegii placuerit, mittit. Ita Ceremoniale Romanum lib. 1. sect. 7. ubi orationes ad Benedictionem describuntur, et quædam de ejus significatione congeruntur, ut et apud Durandum lib. 6. Ration. cap. 53. num. 8. 9. 10. 11. præterea in Epistola 74. Eugenii III. PP. ad Alfonsum Regem Castiliæ, in Epistola Alexandri III. PP. ad Ludovicum VII. Regem Franciæ, quæ exstat apud Radulfum de Diceto ann. 1163. et tom. 4. Histor. Francor. pag. 768. apud Innocentium III. PP. Serm. in eamdem Dominicam, et Petrum Blesensem Serm. 15. Adde Ughellum tom. 1. part. 1. pag. 267. Epistolam Innocentii IV. PP. apud Baluzium tom. 7. Miscell. pag. 484. et 485. Epistolam Sixti IV. PP. ad Ducem Venetiarum apud Martenium tom. 2. Collect. Ampliss. col. 1532. Ordinem Rom. apud Mabillonium tom. 2. Musei Ital. pag. 135. 176. 236. 471. etc. Hanc autem Rosam auream eidem Ludovico Regi contulit Alexander, cum Parisios accessit ad eumdem Regem. Historia Vezeliacensis lib. 4. pag. 582. de Alexandro : Et sequenti tempore Quadragesimæ accessit ad Ludovicum Regem in urbe Parisiorum : a quo susceptus honorifice, secundum morem Romanæ Ecclesiæ portavit ipse Rosam auream Dominica, qua cantatur Lætare Hierusalem. Ita anno 1177. cum idem Pontifex Venetiis moraretur, in eadem Dominica, indutus sacris vestibus, et de consuetudine auream ferens Rosam, cum Episcopis et Cardinalibus ad altare majus (Ecclesiæ S. Marci) processit, et completis Missarum officiis, Rosam, quam detulerat, Duci Venetiarum in signum gratiæ Sedis Apostolicæ contulit, ut habent Acta ejusdem Alexandri apud Baronium. Sic Urbanus II. apud Turonos ad Ecclesiam S. Martini deductus, Fulconi Andegavorum Comiti Florem aureum, quem in manu gerebat, donavit ; quem ego, inquit Fulco ipse in fragmento Historiæ Andegav. tom. 10. Spicil. Acheriani pag. 396. ob memoriam et amorem illius in Osanna, id est in Ramis Palmarum, semper mihi meisque successoribus deferendum constitui. Tradit præterea auctor Vitæ Urbani V. PP. Joannam Reginam Siciliæ, et Petrum Regem Cypri, Romam venisse, et cum tunc occurreret Dominica Lætare Jerusalem, in qua consuevit dari per Papam Rosa aurea viro nobili, tunc in Curia existenti, dictam Rosam memoratæ Joannæ tanquam nobiliori, majori et excellentiori, licet vir non existeret, dedisse, Regi prædicto ipsam in hoc præferendo, quæ more solito demum cum Cardinalibus et aliis nobilibus per urbem equitavit. Joannes II. Archiep. Lugdunens. in Epistola ad Glascuensem Episcopum tom. 3. Analect. Mabill. pag. 492 : Unde et in Dominica, qua cantatur, Lætare Jerusalem, expleta sollemni processione, in qua Rosam auream idem summus Pontifex circumportat, ipsum quasi pro debiti exequutione eadem Rosa remunerat. Vide Petrum Matthæum in Constitut. PP. pag. 617. et Martenium de Antiqua Ecclesiæ disciplina in divinis celebrandis Officiis pag. 183. et 184. ubi observat hujus Rosæ ritus describi in variis Ordinibus Romanis a Mabillonio vulgatis ; in quibus tamen nulla fit mentio benedictionis, quam ab Innocentio IV. institutam fuisse tradit Auctor ipsius Vitæ apud Labbeum his verbis : Primus Rosam auream solemni ceremonia ac ritu benedixit, eamque Canonicis S. Justi, hospitibus suis Lugduni, dono dedit. His addam, quod ad Rosam auream peculiares quædam auri præstationes assignatæ fuerunt, uti patet ex Bulla Nicolai V. PP. de Censibus Ecclesiæ Rom. apud Marten. tom. 2. Collect. Ampliss. col. 1302 : Monasterium S. Vincentii unum marabotinum ; Monasterium S. Crucis (in Alsatia) duas uncias auri pro Rosa aurea in Lætare Jerusalem. Bulla Leonis IX. PP. ann. 1409. apud D. Calmet in Probat. Hist. Lotharingiæ tom. 1. col. 427 : Pro donatione igitur libertatis istius, o Crux ipso sole nitidior, cunctis creatis pretiosior, Petro Apostolo ipso tuo Monasterio (S. Crucis in Alsatia) concesso, pro salute animæ meæ, meorumque parentum, ibidem in Christo tuo Domino nostro dormientium, penso annuatim constituto tempore nostræ Apostolicæ Sedi ab Abbatissa ipsius loci solvendam Rosam videlicet auream, penso duarum Romanarum unciarum, aut factam, sicut fieri solet, aut tantumdem ad faciendum tempore Quadragesimæ, mittendam octavo die antequam a nobis et successoribus nostris consuete portari in quarta Dominica præcedente, videlicet die Dominico, cum cantatur Introitus : Oculi mei semper ad Dominum. Bulla hæc Leonis IX. est anni 1050. in Alsat. Diplom. tom. 1. pag. 164. num. 207. Adde aliam Pii II. ann. 1461. ibid. tom. 2. pag. 393. num. 1367. Rosa de auro cum musco, dicitur in Ord. Rom. xj. apud Mabill. tom. 2. Musei Ital. pag. 135. Rosa aurea cum musco et balsamo, in Ord. Rom. xij. ibid. pag. 176. Rosa aurea in qua intus sunt muscus et balsamum, in Ord. Rom. xiij. ibid. pag. 236. quæ explicantur ab Amelio ibid. pag. 471 : Papa infundat super Rosam balsamum et musquetum. Hinc manifesta fit nomenclaturæ ratio, ut et ex Cerem. Rom. MS. fol. 36 : Finita oratione (pontifex) inungit cum balsamo Rosas aureas, quæ sunt in ipso ramusculo, et super imponit muscum tritum, quæ per sacristam ei ministrantur. . Vide supra in Festum 1. olim in hominis natali præbitas ac datas fuisse, docet vetus Inscriptio 636. 12. Sic et in Vita B. Columbæ Reatinæ Sacerdos dicitur, celebrato sacrosancto Missæ sacrificio, sacerdotalibus depositis rediisse ad Virginem renuntiare sacrum Pascha Domini eique obtulisse Rosarum primitiem : quem in locum adnotant Bollandistæ tom. 5. Maii pag. 384*. nota l post Academicos della Crusca, Pentecosten passim vocari Pascha Rosatum, quia tunc Rosæ floreant, fortassis et invicem donari soleant ; addam quia fortassis Rosæ cum nebulis in Ecclesiis projicerentur, de quo ritu in Nebula 2. In loco tamen laudato sacrum Pascha Resurrectionis diem indicat, ut recte monent iidem viri eruditi. vice pensitationis annuatim data. Charta Ricardi Comitis ann. 24. Henrici VI. Regis Angl. apud Th. Madox Formul. Anglic. pag. 126 : Reddendo inde annuatim, durante termino prædicto, nobis præfato Comiti hæredibus et assignatis nostris, unam Rosam ad festum Nativitatis S. Johannis Baptistæ, si petatur. In alia Charta ann. 26. Edwardi Henrici filii ibid. pag. 137. subjicitur, Pro omnibus serviciis et secularibus demandis, ut et in alia ann. 1429. ibidem pag. 146 : Pro omnibus serviciis, exactionibus et demandis ; ita ut hæc Rosa singulis annis ad festum Nativitatis S. Johannis Baptistæ præbita loco fuerit omnium aliarum præstationum et merum signum minimæ subjectionis. , Nomen Congregationis, quæ sub initium sæculi xvii. in Germania emersit. Huic qui nomen dant, Fratres Rosæ Crucis dicti, jurant se secretum non prolaturos, ænigmatice sibi invicem scribunt, et Societatis leges se servaturos sancte pollicentur. Jactant se omnium disciplinarum scientiarumque, Medicinæ imprimis, quam hactenus ignotam incultamque jacuisse dicunt, Restauratores ; arcana varia maximi momenti se nosse, inter quæ minimum sit Philosophicus lapis, illamque notitiam per traditionem ab antiquis Ægypti Philosophis, Chaldæis, Magis et Gymnosophistis hausisse se gloriantur. Hi, quia vitam hominis communiter ad annum 140. se extensuros promittunt, Immortales ; quia tam sublimia jactant, Illuminati ; sed quia ab aliquo tempore, post tot fraudes deprehensas, non in publico comparent, Invisibiles dicuntur. His addit Hofmannus, Empiricorum abortum esse hanc sectam, dicam potius, nugacium hominum, quorum hæc habetur tabella pluribus in locis Germanico idiomate proscripta ann. 1622 : Nos Deputati Collegii principalis Fratrum Rosæ Crucis in hac urbe visibiliter et invisibiliter commoramur gratia Altissimi, ad quem respiciunt corda justorum. Absque libris et characteribus docemus, linguisque loquimur regionum, in quibus esse nobis placet, ut homines nobis similes ab errore mortis revocemus. Vide Gaulterii Chronicon sæc. xvii. cap. 18. Spondanum ad annum 1623. num. 8. et Mercurium Gallicum tom. 9. ubi quæ a variis scriptoribus de hac fictitia secta dicta sunt, accurate referuntur. , apud Apuleium lib. de Herbar. propriet. cap. 64. sic dicta, inquit Humelbergius, quod florem habeat roseum, sed inodorum. , Λυχνίς, ἤ ῥοδοδάφνη.λυχνίς, βοτάνη, in Gloss. Lat. Gr. Aliæ Græc. Lat. : Λυχνίς, βοτάνη, Rosa Græca, Ropulia. Rosa Græca est Lychnis Plinio lib. 21. cap. 4. ad quod Dalecampius : Nostri ob similitudinem, quam is flos habet cum rosa, Lychnidem vocant Passerose. Vide Rosalia. , vel B. , Amomum, vel Aspalathum Gesnero. Vide Vossium de Vitiis serm. lib. 1. cap. 28. et Rosacetum. , ῥοδοδάφνη. Apuleius lib. 4. Met. : Hæ arbores in lauri faciem prolixe foliatæ, pariunt in modum floris inodori porrectos caliculos modice punicantes, quos quidem fragrantis, minime rurestri vocabulo vulgus indoctum Rosas laureas appellat, quarumque cuncto pecori cibus lethalis est. . Vide Rosacetum. , Oleum rosaceum, apud Antonium Musam lib. de Vetonica cap. 3. , Quibus demtum est album, quod ea pars minime tenera sit ac delicata, apud Spartianum in Ælio Vero cap. 5. ad quem vide Salmasium et Hofmannum in Lexico. . S. Hildefonsus lib. 2. Adnotat. cap. 46 : De significantia lilii, Rosæ et violæ : Est quoque candidum lilium flos Virginum, Rosæ purpurantis sanguinis Martyrum, violæ gratia continentium. ab antiquis. Vide infra Rosatum. , Rosa clausa. Gloss. Iatricum MS. Reg. sign. 1486 : Virgo rosa, exungulata. Evodius in Epistola ad S. Augustinum 258 : Ramos Rosarum virginum, sic enim clausæ appellari solent, de eodem sepulcro surrexisse vidit.

rosa ae, f

cf. ῥόδον, a rose: Neu desint epulis rosae, H.: plena rosarum Atria, O.: cum rosam viderat, i. e. the latest of the spring flowers.—Sing. collect., roses, wreaths of roses: sertis redimiri iubebis et rosā?: an tu me in violā putabas aut in rosā dicere? among roses: multā in rosā, H.: pulvinus perlucidus rosā fartus.—The rose-bush, rose-tree: nimium brevīs Flores ferre iube rosae, H.: Cum flore rosarum, H.

rosa

Saved

Recent