ruma
ruma, ae,f., v. rumen.
rūma, ae, f., rūmis, is, f. u. rūmen, inis, n. (altlat. Wort), I) die säugende Brust, ruma, Varro fr. bei Non. 167, 33. Varro r. r. 2, 11, 5: rumis, Varro r. r. 2, 11, 5 (wo Abl. Sing. rumi u. Nom. Plur. rumis). Plin. 15, 77 (wo Akk. Sing. rumim). Paul. ex fest. 271, 4 (wo Nom. Sing. rumis). – II) die Kehle, Gurgel, der Schlund, rumen, Pompon. com. 152. Fest. 270, 28 u. 309 (a), 1. Paul. ex Fest. 9, 14: ruma, Arnob. 7, 25. Serv. Verg. ecl. 6, 54.
nomina ‥ quae trocheo congruere videntur, haec sunt ‥ Roma, ~a, rima, lima
1 rūma, æ, f. Varro R. 2, 11, 5 ; rūmis, is, f. Plin. 15, 77 ; rūmen, ĭnis, n. Pompon. Com. 152 ; Fest. 270 ; P. Fest. 271 ¶ 1 œsophage ou premier estomac [des ruminants] : Fest. 270 ; P. Fest. 271 || rumen, estomac [de lʼhomme], ventre, panse : Pompon. Com. 152 ¶ 2 ruma, rumis, f. , mamelle [des animaux] tette, tétine, pis : P. Fest. 271.
Eminens pars gutturis. Glossar. vetus ex Cod. reg. 7613. Vide Ructa.
Pugna, in eod. Glossar. pro
Runa. Vide in hac voce.
(1) rūma, ae, f.: = [Tert] rumen.
(2) rūma, ae, f.: mammella (di animali).