saucio
saucio, to wound, hurt
saucĭo, āvi, ātum, 1, v. a. [saucius], to wound, hurt.
- I Lit. (class. but rare; not in Caes.; syn.: vulnero, laedo): Rubrius in turbā sauciatur, Cic. Verr. 2, 1, 26, § 67; id. Vatin. 5, 13: ut ictu tragulae sauciaretur, Sall. Fragm. ap. Non. 398, 8 (Hist. 2, 19 Dietsch): aliquem virgis, Plaut. Rud. 3, 4, 53 (758): ungue genas, Ov. A. A. 3, 708: radices, Cato ap. Plin. 17, 22, 35, § 198: sive quis sauciatus in opere noxam ceperit, Col. 11, 1, 18.—*
- 2 In partic., pregn., to kill: meus discipulus valde amat illum, quem Brutus noster sauciavit, has stabbed, mortally wounded, Cic. Att. 14, 22, 1.—
- B Transf. (acc. to saucius, II. B. 2.), of the cultivation of the soil, to dig into, tear up the ground: sauciet ut duram vomer aduncus humum, Ov. R. Am. 172: terrae summam partem levi vomere, Col. 2, 2, 23; cf. the words vulnero, vulnus, cicatrix, etc.—
- 2 To prune, trim: saucianda ferro est atque exulceranda vitis in eā parte, Col. 4, 24, 17: obliquam vitem plerumque sauciat et interdum praecidit, id. 4, 4, 2.—
- 3 Poet., with se (cf. vulg. Engl., to get shot), to get drunk: haec anus admodum friguttit nimirum sauciavit se flore Liberi, Auct. ap. Fulg. 562, 25; cf. percutio, in the same sense, Plaut. Cas. 3, 5, 20 (640).—
- II Trop. (anteand post-class.; rare), to wound, hurt, injure, impair: aculeata sunt, facta et famam sauciant, Plaut. Bacch. 1, 1, 30 (64); cf.: cor odio, id. ib. 2, 2, 35 (213): hoc modo sauciabatur salus hostium nesciorum, Amm.24, 1, 14; Ap. Met. 8, p. 205, 35 (not found).
saucio, āvī, ātum, āre (saucius), verwunden, verletzen, I) eig. u. übtr.: 1) eig.: a) übh.: se, Mela: alqm virgis, Plaut. od. plagis, jmd. blutig hauen, Auct. b. Alex.: alqm telis, Cic.: genas ungue, blutig kratzen, Ov.: radices, Plin. – b) insbes., jmdm. Blut lassen, euphem. = jmd. tödlich verwunden, Cic. ad Att. 14, 22, 1. – 2) übtr.: a) vom Bearbeiten des Bodens usw. mit dem Pfluge = aufreißen, aufpflügen, duram humum (v. Pfluge), Ov.: summam partem (terrae) levi vomere, Colum. – b) sich einen Hieb verschaffen = sich betrinken, sauciare se flore Liberi, Laev. bei Fulg. exp. serm. ant. p. 117, 12 Helm. – II) bildl.: alci cor, Plaut.: famam, Plaut.: saucians lingua, Apul.
saucĭō, (12) āvī, ātum, āre (saucius), tr., ¶ 1 blesser, déchirer : Cic. Verr. 2, 1, 67 ; Vat. 13 || frapper dʼun coup mortel : Cic. Att. 14, 22, 1 ¶ 2 déchirer, ouvrir la terre : Ov. Rem. 172 ; Col. Rust. 2, 2, 23 ¶ 3 [fig.] léser, endommager : Pl. Bacch. 64.
- 1. verwonden, een ernstige wond toebrengen, (Plaut.) ook metaf. [hostem telis; alqm virgis; genas ungue tot bloedens toe krabben; metaf. alci cor];
- 2. (Ov.) (metaf.) de grond openbreken [duram humum vomere].
sauciō āvī, ātus, āre
- saucius, to wound, hurt: in turbā sauciari: nemo occisus est neque sauciatus: ungue genas, O.—Euphemistic: valde amat illum, quem Brutus noster sauciavit, i. e. has stabbed. —Poet.: Sauciet ut vomer humum, tear up, O.