sceptriger
scēptrĭger, ĕra, ĕrum, adj. [sceptrumgero],
- sceptre-bearing (poet. and post-Aug.): Laii, Stat. Th. 11, 636: rex, Sil. 16, 245.
scēptriger, gera, gerum (sceptrum u. gero), ein Zepter führend, rex, Sil. 16, 244. Augustin. c. Faust 15, 5 u. 6: Atrides, Epit. Iliad. 8. Vgl. sceptrifer.
sed tu sceptrigeram si vis augescere dextram, / vincula solve viri ‥ nexi
admirantibus qui aderant tantam sub purpura sanctitatem, tantam ~eris manibus inesse virtutem
Eadgaro regnante ‥ prepotente ac clementissimo necnon gloriosissimo ~era ditione ‥ gentibus imperante
regnavit potenti virtute confirmatus et ~era auctoritate fretus Eadgarus
jam per decem quinquennia ~era potestate potitus
in septrigero [v. l. ~erae ] voluntatis arbitrio
a ~era majestatis aeternae moderatione
~era potestate ‥ potitum
praevolat his turbis spumosae sceptriger urbis / ‥ rex imperiosus
jus quod ei ~er Anglicus auferre non potuit
pomposus ‥ ~er [Guillelmus Rufus ] ‥ quanto plus habebat, sitientis ydropici more tanto plus cupiebat
Edwardus nepos ‥ confessoris ‥ vos ~eros effecisset, nisi Normannorum violenta direptio ‥ prepedisset
prima castitatis ~era, cui tota hec series dedicatur, Edgyda
~er Henricus regio stemmate rigidus perstitit
a sargeande , claviger, prepositus, satelles, ~er