scintillula
scintillŭla, ae, f. dim. [scintilla],
- a little spark, sparklet (rare): eas in pueris virtutum quasi scintillulas videmus, e quibus accendi philosophi ratio debet, Cic. Fin. 5, 15, 43: vitae, Tert. Anim. 23: animae, Plaut. Trin. 2, 4, 91 (492) Fleck.
scintillula, ae, f. (Demin. v. scintilla), das Fünkchen, bildl., virtutem quasi scintillulae, Cic. de fin. 5, 43 Madvig (C. F. W. Müller liest scintillae): vitae, Tert. de anim. 23.
ut divinus ille ignis ‥ ceteras tandem quasi ~as ‥ absorbeat
litis est ut dicitur accensa ~a que si non extincta citius in flammas eruperit
scintilula ‥ prius latens in cinere super candelabrum posita magnum luminare emicuit
ut ex modica ~a possint ignem magnum suscitare
inextincta ‥ rationis ~a
cavendum est ne projiciatur super talem ~am tenuis pulvis sulphuris
de sintillula flamma
quamdiu ~a vitalis caloris eis arrideret
forte de ignitis hinc inde discurrentibus jaculis aliqua in cor meum ~a volitabit amoris
o si michi vel parvula / daretur nunc scintillula, / qua jecur incalesceret
o si micet mihi scintillula / caritatis hujus vel parvula
odii sintillulas, sub dissimilacionis cineribus coopertas
scintillŭla, æ, f. , petite étincelle : Tert. Anim. 23.