scinifes
scĭnĭfes, v. cinifes.
scinifes (sciniphes), um, f. (= σκνιφες von σκνίψ), eine Ameisenart, die die Feigen benagt, Vulg. exod. 8, 16 sqq.; psalm. 104, 31. Sulpic. Sev. chron. 1, 14, 4. Oros. 7, 27, 6. p. 497 Zang. ➳ – Die besten Hdschrn. haben überall scinifes od. sciniphes, nicht cinifes.
minor existens gracili quam corpore scnifes
venit cynomia et scinifes [] Psalm. cv 31
sciniphes et culices domuerunt ‥ Aegyptum
culices et cinifes oculorum hominis aciem molesto ingressu perturbant
parvula animalia, ut musce et ciniphes vel formice
in manerio ‥ de Schere ‥ tot cinifes confluxerunt ut ipsum aerem obscurare viderentur
scniphes,mygg
scinifes, vel tado,gnæt
scnifes,gnæt
hownd flye ‥ cinifex ‥ vel cinifes
ciniphex,dogflye
hic siniflex, A.a red fflye
a flee , musca, muscula, musco, cinifes
in principio humori pas' quasi cinices vel corpora parva videntur ante oculos pa'
significat ciniphen, qui carnem sorde recentem / inficit(
istiusmodi homines sciniphes sunt mordentes et pungentes occulte
si scinifes aut gnatones viles musce sint ‥ fateor ‥ me vilem inter homines scinifem aut gnatonem
in liberacionem sue ecclesie, et libertacionem, a cinomia et a cinife, a familia, viz., Cesaris, sive verius, alterius Herodis
scĭnĭfēs (-phēs), um, m. , sorte de cousins [insectes]: Avit. Carm. 5, 164 ; Isid. Orig. 12, 8.
Cinifes. Gloss. Ælfrici :
Cynips. Scinifes, etiam habet Joannes de Janua :
Unus pulex vestem candidat, deturpat, et Scinifex limpidum fontem. Scinipnes,in Epist. 4. Hugonis Metelli tom. 2. Monum. sacr. Antiq. pag. 332.
Crabro, Culex, Brucus, Cinifes, Cynomia, Cicada.