scurrilis
scurrilis, buffoon-like, jeering, scurrilous
scurrīlis, e, adj. [scurra, II.], buffoonlike, jeering, scurrilous.
- I Lit. (class.): jocus (with mimicus), Cic. de Or. 2, 59, 239: dicacitas, id. ib. 2, 60, 244; Quint. 6, 3, 29; Suet. Vesp. 22 (with sordida); Cic. de Or. 3, 60, 245; Quint. 6, 3, 48; Val. Max. 7, 8, 9.—*
- II In gen., jesting, facetious, ludicrous: lusus (opp. res seriae), Val. Max. 8, 8, 2.— Adv.: scurrīlĭter (acc. to I.), like a buffoon: ludere, Plin. Ep. 4, 25, 3: jocari, Just. 24, 6, 4.
scurrīlis, e (scurra), I) possenreißermäßig, übertrieben im Scherzen, iocus, Cic.: dicacitas, Cic. – II) lustig, schäkerhaft, strepitus (Klang = Gesang der Vögel), Anthol. Lat. 762, 34 (233, 34).
exodium, cantatio in theatris ludicra et ~is
cavillo mimico, i. illusione scurili vel joculari,gliwlicre hypsinge
dum ~es cum potentioribus sectabatur ineptias
verba non tantum ~ia sed delira et obscena
luctas vel alios ~es [ME: fol ] ludos
quatenus a ludicris et ~ibus abstineres
pernox ad ~ia stertit(v.
redditus vacantes ‥ alienigenis ignotis, illiteratis, ~ibus et penitus indignis non destitit distribuere
~is, ad ridendum facilis
scurrīlis, (15) e (scurra), de bouffon, qui sent le bouffon : Cic. Br. 143 ; Or. 244 || facétieux, divertissant : Val. Max. 8, 8, 2.
scurrīlis e, adj.
- scurra, buffoon-like, jeering, scurrilous: iocus: dicacitas.