semesus
Frieze-Dennison Vergil
sēmēsus, a, um: adj. (sēmi- and edō), half eaten, 3.244.
sēmēsus (sēmiēsus (trisyl.), Verg. A. 3, 244; and 8, 297; cf. Wagn. id. ib. 3, 578), a, um, adj. [semi-edo],
- half-eaten, half-devoured, half-consumed (not ante-Aug.): praeda, Verg. A. 3, 244: ossa, id. ib. 8, 297: pisces, Hor. S. 1, 3, 81: lardi frusta, id. ib. 2, 6, 85: serpentes, Ov. M. 2, 771: lepus, Juv. 5, 167: obsonia, Suet. Tib. 34; id. Vit. 13 fin.: corpora liberorum, Petr. 141, 11: cibi, Flor. 4, 2, 69.
sēmēsus, a, um (semi u. esus), halbverzehrt, praeda, ossa, Verg.: facies, Sen. rhet.: reliquiae, Pacu v. tr. bei Cic. Tusc. 1, 106 Mueller pisces, Hor.: opsonia, Suet.: corpora liberorum, Petron. – ➳ Im Verg. hat Ladewig noch semiesus (semjesus zu lesen); Ribbeck schreibt im Verg. u. Fritzsche im Hor. semessus.
~is epulis ad pugnam prosilirent
~us, ex parte comestus
famis injuria et inclementia aeris tabe simul ac macie ~um corpus illud affecerant
est fervoris amor, seu tanti fervor amoris, / ut labiis lepra semesis oscula blande / imprimat
sēmēsus, (13) a, um (semi, esus), à demi mangé, demi rongé : Virg. En. 3, 244 ; Hor. S. 2, 6, 85 ; semesa obsonia Suet. Tib. 34, mets entamés, restes de table, rogatons.