semitonium

sēmĭ-tŏnĭum, i, n. [tonus],

• a halftone, semitone, Macr. Somn. Scip. 2, 1 fin.

sēmitonium, iī, n. (semi u. tonus) = ἡμιτόνιον, der halbe Ton, Hyg. astr. 4, 14. Macr. somn. Scip. 2, 1, 25. Boëth. inst. mus. 1, 16 sqq.

semitonium, ~tonus [CL semi-+tonus] 1 (mus.) semitone; b (dist. as majus or minus). et feriunt jubilum septem discrimina vocum / permixto lyrici carmine semitoni Wulf. Swith. pref. 162; quomodo tonus ex duobus ~iis et commate constet ipsaque inter se ~ia et a commate quid distent nec enim equalia sunt ostendit Adel. ED 27; tonus componitur ~us, vel ~ium, i. dimidius sonus Osb. Glouc. Deriv. 575; quotiens ascendimus per tonos integros et postea jungendo ~ium in tonum convertitur et ultimus tonus in ~ium Garl. Mus. Mens. app. P 94; cum partes vocis continue sint, sicut tonus, ~ium Ps.-Gros. Gram. 16; ~ium vero dicitur, eo quod fit semis, id est non plenus tonus Tunst. 212a; omnes lecciones ‥ ~io ut versiculi terminentur Ord. Ebor. II 272; halfe a tone, ~us ‥ halfe a tonynge, ~ium CathA.  b differentia inter tonum et semiditonum est ~ium minus ‥ differentia inter ~ium minus et tonum est ~ium majus, quod non est in usu Mens. & Disc. (Anon. IV) 68; in quibus numeris ~ium minus, in quibus numeris constet ~ium majus Odington 60; ~ium minus majus quidem est quam tria comata, minus vero quam quatuor Will. 15; junctum ~ium minus ~io majori, quod est apothome, erit tonum majus quam 8, minus vero quam 9 comata Ib.. 2 neume denoting an ascending pair of halved notes. ~us Odington 94 (v. semivocalis 3).

sēmĭtŏnĭum, ĭī, n. (ἡμιτόνιον), demi-ton : Macr. Scip. 2, 1, 25.