senecio
sĕnĕcĭo, ōnis, m. [senex],
- an old man, Afran. ap. Prisc. p. 618 P.
sĕnĕcĭo, ōnis, m.,
- a plant, called also erigeron, groundsel, Plin. 25, 13, 106, § 167; App. Herb. 75.
1. senecio, ōnis, m. (senex), der Alte, der Greis, Afran. com. 276. – Senecio als röm. Beiname, wie Herennius Senecio, Tac. Agr. 2: Claudius Senecio, Tac. ann. 13, 12: bl. Senecio, Plin. ep. 3, 11, 3.
2. senecio, ōnis, m., die auch gerontēa (γεροντεία) u. ērigerōn gen. Pflanze, die Kreuzwurz, (ἠριγέρων, Senecio vulg., L.), Plin. 24, 167. Ps. Apul. herb. 75.
senitio, senex
de herbis et arboribus et floribus horto crescentibus colubrina, ~ion, angelica ‥ herbe note sunt
fiat emplastrum ex ~tione, acungia porcina ‥ et superponatur
~ton, apio cum axungia
holera sint plantago, malva, cicorea, senacio
accipiatur ‥ agrimonia, ruta, betonica, calamentum, ~ium
cardo benedictus et senatio et limacie simul conterantur et emplastrentur super apostema
senicon, senicium
~en,grundesuilge
senitio,syr, grundeswylige
~io,þ' is ȝrunde sƿyliȝe
sinicion, i. cardus benedictus
~io, carduus benedictus, id est ‥ G.carduun beneit , A.grundeswele
senasion,groundswille, sencion
cardo benedictus, carduncellus, [cressiones ], ~io idem, senechion, A.gowndeswilie
~io vel ~ium, cardo benedictus, carduncellus [terestris ], benedicta idem, tota herba utimur, G.seneschon , A.groundeswile
sinimone,grundyswylye
hoc sinicium,a tasylle
senicon, cardus benedictus
hec sintecula [? l. sinicia ],synthon
nasturcium aquaticum ‥ dicitur cresso ovis, senacio ovis
senacio, nasturcium aquaticum, i.watercressis
senacio,watercresse
~ium, A.wildecressus
senitium, G.faverole , A.waterkersen
sevellio [? l. senecio ],chikinmete
~ion, quam alii crisonem dicunt, nascitur in aqua, fruticem habens pinguem et ramulos longos, folia minuta similia yposylino, que cum masticata fuerit odores suavissimos reddunt. ~io crudus comestus calculos excludit, urinam provocat, menstruis imperat
senacio, narstucium aquaticum idem, G.crissouns ewages , A.watercresses
1 sĕnĕcĭō, ōnis, m. (senex), vieillard : Afran. 276.
3 sĕnĕcĭō, ōnis, m. , séneçon : Plin. 24, 167.
Senectio.