seps
seps, sēpis, comm., = σήψ.
- A venomous serpent, whose bite occasioned putrefaction, Luc. 9, 764 sq.; 9, 723.—Acc. sing. sepa, Plin. 29, 5, 32, § 102.—Acc. Plur. sepas, Plin. 23, 2, 29, § 61; Tert. Carm. adv. Marc. 1, 1 fin.; Aus. Idyll. Grammat. 12, 14.—
- II An insect, perh. the wood-louse, milleped, Plin. 20, 2, 6, § 12; 29, 6, 39, § 137.
seps, v. 1. saepes.
1. sēps, sēpis, Akk. sēpa, c. (σήψ), I) eine kleine Art Eidechsen, deren Stich das gestochene Glied in Fäulnis setzt, Plin. u.a. – II) ein Insekt, viell. Assel, Kellerwurm, Plin. 20, 12; 29, 136.
2. sēps = saepes, w. s.
~s indeclinabile, i. quidam serpens, quod in Lucano reperies
infestat ~s, serpens exiguus, modicitatem tamen malitia supplens
effluit in saniem corpus quod vulnerat asper / seps
hic ~s, serpens exiguus
1 sēps, sēpis, m. et f. (σήψ), acc. sepa, sorte de serpent venimeux : Luc. 9, 764 ; Plin. 29, 102 || insecte : Plin. 20, 12 ; 29, 137.
2 sēps, c. sæpes.
- 1. een soort slang [tabificus];
- 2. een giftige hagedis.