sepultor
sĕpultor, ōris, m. [sepelio], one who buries, a burier (post-class.).
- I Lit.: corporis mortui, Aug. Trin. 4, 3.—
- II Trop.: civilium turbinum (Augustus), the allayer, pacifier, Tert. Anim. 46 med.
sepultor, ōris, m. (sepelio), der Begraber, corporis, Augustin. trinit. 4, 3: sanctorum corporum, Augustin. in psalm. 78, 6. – bildl., turbinum, Beruhiger, Tert. de anim. 46.
filii autem hominis sit flagellator ‥ proditor ‥ crucifixor et ~or
sĕpultŏr, ōris, m. (sepelio), celui qui ensevelit : Aug. Trin. 4, 3 || [fig.] qui fait disparaître : Tert. Anim. 46.
Item(juro) quod aliquis mortuorum Sepultor non possit esse portator vini.