siccaneus
siccānĕus, a, um, adj. [siccus] (a technical word of Columella); of soil,
- dry, of a dry nature: genus prati (opp. riguum), Col. 2, 16, 3: locus (opp. riguus), id. 4, 30, 5; 11, 2, 71.—Neutr. plur. absol.: de siccaneis et riguis non comperimus, dry places, Col. 2, 2, 4.
siccāneus, a, um (sicco), von trockener Beschaffenheit, trocken (Ggstz. riguus), genus prati, Colum.: locus, Colum. – Plur. subst., siccānea, ōrum, n., trockene Stellen (Ggstz. rigua), Colum. 2, 2, 4.
siccānĕus Col. Rust. 2, 16, 3, et siccānus, a, um Plin. 16, 72 (siccus), dʼune nature sèche, sec.