sophistes
sophistes, a sophist
Could not find sophistarum in Logeion dictionaries.
sophistarum Noun: masculine genitive plural of sophistes
sŏphistes or sŏphista, ae, m., = σοφιστής,
- a sophist: quis hic est? num sophistes? sic enim appellabantur hi, qui ostentationis aut quaestus causā philosophabantur, Cic. Ac. 2 (Luc.), 23, 72; cf. id. Fin. 2, 1, 1; id. Or. 11, 37: Protagoras, sophistes maximus, id. N. D. 1, 23, 63.—Form sophista, Gell. 17, 5, 3; voc.: insulse sophista, Lucil. ap. Don. Ter. Eun. 301.
sophistēs, ae, m. u. sophista, ae, m. (σοφιστής), I) der Sophist, ein Philosoph, der für Geld die Kunst zu denken und zu sprechen, Weltweisheit u. Beredsamkeit, lehrte, u. da die Lehren u. Schlüsse der Sophisten auf den äußeren Schein, nie auf die Wahrheit gerichtet waren, mit dem Nebenbegr. des Prahlers, Aufschneiders, Wortspielers (vgl. Cic. Acad. 2, 72; de fin. 2, 1), Nom. -es, Cic. de nat. deor. 1, 63 u.a.: Nom. -a, Ps. Sen. ep. ad Paul. 2. Gell. 17, 5, 3. Apul. flor. 18. p. 29, 24 Kr. Hieron. epist. 53, 7. Sidon. epist. 4, 1, 2; vgl. Prisc. 5, 5 u. 7, 4 17, 208: Vok. -a, Lucil. 1117: Abl. -e, Quint. 3, 4, 10. – II) der Lehrer der Beredsamkeit, Nom. -a, Edict. Diocl. 7, 71.
sŏphistēs (16) Cic. Ac. 2, 72 ; Nat. 1, 63, sophista Gell. 17, 5, 3, æ, m. (σοφιστής), sophiste : Cic. Ac. 2, 23 ; in Sophiste Quint. 3, 4, 10, dans le Sophiste [ouvrage de Platon].
➳ vocatif -a Lucil. Sat. 1117.
sophistēs ae, m
- , σοφιστής, a sophist: maximus.