sophistice
sŏphistĭcē, adv., v. sophisticus fin.
sŏphistĭcē, ēs, f., = σοφιστική (τέχνη),
- false reasoning, sophistry, Ap. Dogm. Plat. 2, p. 17, 10.
sophisticē, Adv. (sophisticus), sophistisch, spitzfindig, Cod. Iust. 8, 10, 12. § 3: s. loqui, Vulg. Sirach 37, 23.
etsi ~e probes nullum grammaticum hominem per hoc quod esse grammatici non est esse hominis
quia ~e agis, determinanda est importunitas
posset ‥ dici ~e quod judices delegati dare inducias non debent
per equivocacionem et ~e ipsos ‥ diffamare convinceretur
adhuc forsitan obviabitis mihi, ~e arguere gestientes, quod mundus sit omnino coeternus cum Deo
jam ostendo quod predicta responsio non salvat communem modum loquendi, immo si salvet ~e loquitur(
ut omnia vere, nichil ~e faciant, nullatenus equabunt Domino quod abstulerunt
hoc faciunt ~e, ut appareant hominibus vera
ab abbate ‥ Sancti Albani simili sermocinatione sexaginta marcas eodem tempore extorsit, licet eodem anno et similiter proximo preterito non minima ~e emunxisset
singulis articulis in ipsis libellis famosis contentis non ~e sed veraciter in forma que sequitur respondemus
si quis ‥ persuasionibus partes aut testes ad ~e jurandum induxerit ‥
1 sŏphistĭcē, par des sophismes, captieusement : Cod. Just. 8, 10, 12.
2 sŏphistĭcē, ēs, f. , art du sophisme, chicane : Apul. Plat. 2, 9.