sortitio
sortitio, a casting of lots, drawing, choosing by lot, allotment
sortītĭo, ōnis, f. [sortior],
- a casting or drawing of lots, a choosing or determining by lot, sortition (class.): deos quaeso, mihi ut sortitio eveniat, * Plaut. Cas. 2, 6, 38 (390): dum aequantur sortes, dum sortitio fit, Cic. Cornel. Fragm. 1, 13, p. 449 Orell.; Varr. R. R. 3, 17, 1: aedilicia, Cic. Planc. 22, 53: praerogativa, id. Phil. 2, 33, 82: provinciarum, id. ib. 3, 10, 24; id. Clu. 46, 128; id. Q. Fr. 2, 1, 2; Suet. Tib. 35 al.; plur., id. Aug. 29.
sortītio, ōnis, f. (sortior), das Losen, provinciarum, um die usw., Cic.: u. so regnorum, Lact.: aedilicia, um die Ädilität, Cic.: iudicum sortitio fit, Cic.: sortitione in alqm animadvertere, durch das Los, nach Belieben, Cic. – Plur., ut separatim in eo (foro) sortitiones iudicum fierent, Suet. Aug. 29, 1.
utraque generatio juxta ordinem ~onis ministraret Deo
quid significet ‥ de tunica illa ~o?
gentiles ‥ ad clericatum unum ex liberis suis eligebant sorte [ed. ]: ethnici ~one unum ex liberis suis ad clericatum eligebant PL
milites ‥ sortientes tunicam [ed. ]: milites ‥ ejus vestimenta ‥ ~one abalienarunt PL
inter hos ‥ scilicet Joseph Barsabam et Mattiam sortes jactate fuerunt [ed. ]: facta est ~o PL
sortītĭō, (12) ōnis, f. (sortior), tirage au sort : Cic. Planc. 53 ; Phil. 2, 82 ; 3, 24, etc.
sortītiō ōnis, f
- sortior, a casting of lots, drawing, choosing by lot, allotment: ex lege Rupiliā sortitio nulla (est): sortitione id factum esse oportuit.