splen
splēn, ēnis, m., = σπλήν,
- the milt or spleen, Plin. 23, 1, 16, § 25; 24, 15, 80, § 131; 24, 19, 120, § 185; Col. 7, 10, 8; Vitr. 1, 4 med. al.: sum petulanti splene cachinno, Pers. 1, 12.
splēn, splēnis, m. (σπλήν), die Milz, Vitr. u.a.: sed sum petulanti splene cachinno, doch es prickelt die Milz mir, ich bin zum Lachen (über anderer Fehler) geneigt, Pers. 1, 12.
quartana febris que de ~e venit
splen,milte
vitio ~is plusquam per biennium vexata
hic lapis ‥ / spleni contritus utilis esse solet
orbo ‥ duo pori a cisti fellis et ~e infiguntur
[v ]ena basilica, i. epitica, solet aperiri pro passionibus epatis et ~is
splen,the mylte, mylt
quid splen? risus et leticie capax
a splendeo hic splen, -is i. locus ubi videtur esse risus
quare ‥ jecore amamus, ~e ridemus?
splen pultis vel pulti est quedam superfluitas sanguinea circa cerebrum pulli equini contenta, que in tempore sue nativitatis per motum sternutacionis per nares emittitur et est calide et sicce complexionis
splēn, (16) splēnis, m. (σπλήν), rate : Col. Rust. 7, 10, 8 ; Plin. 23, 25 ; Pers. 1, 12.
splen, splēnis, m.: milza.