stallarius

1 stallarius [AS steallere, stallere < ON stallari; cf. stabularius], (title of a high officer under Cnut and Edward the Confessor) staller. s1068 Eadnothus, qui fuit Haroldi regis ~ius, occurrit cum exercitu Fl. Worc. II 3 (cf. S. Durh. HR 186).

2 stallarius [stallus+-arius] 1 of, pertaining to, or holding a stall. b (as sb. m.) stall-holder (in market). mercatores ~ii qui merces deposuerint et exposuerint venales Fleta 272.  b 1323 domino suo abbati ‥ qui ipsos calumpniavit quod ipsi auctoritate sua novos burgenses stallar' et braciator' fecerunt Kelso 459. 2 (Sc., in church or cathedral) stallar, stallary. c1323 tam vicario perpetuo ‥ quam eciam uni ~io qui serviat in choro Reg. Aberd. I 77; 1360 volo quod ‥ capellani intersint ‥ horis canonicis sicut et ~ii alii dicte ecclesie interesse tenentur et in habitu consimili cum eisdem Reg. Brechin I 18; 1366 quilibet canonicus satisfaciat ~io suo de salario Reg. Aberd. II 58; 1384 inveniet annuatim in choro ‥ nostre ecclesie unum subdiaconum sufficientem ~ium in habitu consimili cum ~iis aliorum canonicorum celebraturum et ministraturum tam in officio subdiaconi et cantoris quam in aliis officiis infra dictum chorum hactenus usitatis Reg. Brechin II 9; 1489 nullus capellanus ~ius aut chorista predicte ecclesie libros ‥ de choro ‥ ad cameram suam habeat sive portat Reg. Moray 271; 1539 procurator fiscalis aut ~ius ‥ de Askirk Reg. Glasg. 552.