stellionatus
stellĭōnātus, ūs, m. [1. stellio, B.],
- cozenage, trickery, cheating, stellionate (jurid. Lat.): stellionatum obici posse his, qui dolo quid fecerunt sciendum est, scilicet si aliud crimen non sit, quod obiciatur; quod enim in privatis judiciis est de dolo actio, hoc in criminibus stellionatus persecutio. Ubicumque igitur titulus criminis deficit, illic stellionatum obiciemus, etc., Dig. 47, 20, 3 sq.; 13, 7, 36; 17, 1, 29 fin.; 40, 7, 9.
stēlliōnātus, ūs, m. (stellio), jede Art des Betruges od. der Verfälschung, die in den Gesetzen nicht ausdrücklich benannt ist, ICt. Vgl. Gloss. II, 308, 12 ›stellionatus, ἐπίθεσις ἤ χλεύη‹.
idem delictum quod de dolo dicitur si civiliter reveletur, idem dicetur ~us si criminaliter reveletur
stēllĭōnātŭs, ūs, m. (stellio), stellionat, sorte dʼescroquerie [t. de droit] : Ulp. Dig. 40, 7, 9.
Crimen Stellionatus nomen sumsit a quodam animali reptili, quod dicitur Stellio, et est quasi simile serpenti, et Stellionatum animal dicitur, quod ex diversis coloribus pictum, sicut cœlum stellis. Joan. Berberius in Viatorio utriusque juris. Ulpianus lib. 3 :
Stellionatum objici posse his, qui dolo aliquid fecerunt, sciendum est, scilicet, si aliud crimen non sit, quod objiciatur : quod enim in privatis judiciis est de dolo actio, hoc in criminibus Stellionatus persecutio. Ubicumque igitur titulus criminis deficit, illic Stellionatum objiciemus.