stellatus
stellatus, set with stars, starry
stellātus, a, um, v. stello, II.
stēllātus, a, um (stella), mit Sternen besetzt, gestirnt, a) eig.: Cepheus, Cic.: ora Tauri, Ov. – b) übtr.: Argus, viele Augen habend, Ov.: ensis, blitzend, Verg.: salamandra, animal st., Plin.
stēllātus, a, um (stella), ¶ 1 étoilé, parsemé dʼétoiles : Cic. Tusc. 5, 8 ; Val. Flacc. 2, 42 ¶ 2 [fig.] aux cent yeux [Argus] : Ov. M. 1, 664 || étincelant : Virg. En. 4, 261.
- 1. vol sterren, met sterren bezaaid [Argus met fonkelende ogen bezaaid];
- 2. als ster aan de hemel geplaatst;
- 3. (metaf.) (poët.; postklass.) fonkelend, glanzend [ensis].
stallumhabet, Mercator qui in
stallo, merces suas venum exponit. Bracton. lib. 4. Tract. 1. cap. 46 :
Dividatur dieta in tres partes, prima pars matutina detur euntibus versus mercatum, secunda vero detur ad emendum et vendendum, quæ quidem sufficere debet omnibus, nisi forte sint mercatores Stellati, qui merces deposuerint et exposuerint venales, etc.Vide Stallati.
stellātus
adj.
- stella, set with stars, starry: Cepheus, i. e. made a constellation: Argus, i. e. many-eyed, O.: iaspide fulvā Ensis, glittering, V.: variis stellatus corpore guttis, thickly strewn, O.