strio
strĭo, no perf., ātum, 1, v. a. [stria],
- to furnish with furrows or channels; to hollow out, groove, flute, striate: columnas viginti striis, Vitr. 4, 3 fin.: asparagum in toros, Plin. 19, 8, 42, § 146; cf. concham, id. 9, 33, 52, § 102: lilium, id. 21, 5, 11, § 23: virgula, Sen. Q. N. 1, 7, 1: conchula, Ap. Apol. p. 297, 3: frons striata, wrinkled, id. M. 10, p. 239, 18.
strĭo, ōnis, m., rare collat. form of histrio, Schol. Juv. 1, 1.
strio, āvi, ātum, āre (stria), mit Riefen (Falten, Streifen) versehen, qui (asparagus) caulem educens tempore ipso fastigatus in toros striatur, breitet sich in streifenartigen Büscheln aus, Plin. 19, 146. – als t.t. der Archit., auskehlen (abkehlen), kannelieren, columnas autem striari XX striis oportet, Vitr. 4, 3, 9. – Oft Partiz. striātus, a, um, mit Riefen versehen, gerieft, plagusiae, Plaut.: concha, Plin.: folia, Plin.: frons, faltig, runzelig, Pacuv. u. Apul. – als t.t. der Archit., ausgekehlt, kanneliert, columna, Vitr. 4, 4, 3.
strĭō, āvī, ātum, āre (stria), tr., faire des cannelures : Vitr. Arch. 4, 3, 9 || strĭātus, a, um, cannelé, strié : Pl. Rud. 297 ; Sen. Nat. 1, 7, 1 ; Plin. 9, 102, etc. || ridé [en parl. du front] : Apul. M. 10, 3.