subvenire

subvenire [CL] 1 (w. dat.) to aid, support, assist, bring relief (to); b (financially or materially); c (w. abstr. subj.); d (w. acc.). 773 nostris ‥ legationibus ad ‥ dominum ‥ regem ‥ ~ias (Alchred) Ep. Bonif. 121; ~iunt miseris, etsi non angelis, qui omnes beati sunt, certe hominibus Bede Tab. 400D; 957 Christus ‥ hiis humaniter ‥ ~it CS 995; ut tamquam homo homini Deus Deo quasi indigenti ~iat Anselm (Proc. Sp. 4) II 194; sequaces qui ~ire illis festinabant Ord. Vit. XI 19 p. 223; posteri sibi propter Abraham postulant ~iri Pull. Sent. 769D; suppeditare ‥ ~ire, juvare, succurrere Osb. Glouc. Deriv. 561; non dormientibus in peccati voragine jura ~iunt Wycl. Ver. III 41.  b nonnulli ‥ monasterio suo in multis ~erunt, et a parentibus suis vel notis vel amicis decimas et ecclesias et ornamenta ecclesiastica utilitati fratrum obtinuerunt Ord. Vit. III 12 p. 130.  c divina misericordia, quae semper innocentibus solet ~ire Asser Alf. 96; ~iat [AS: unde cyme] nobis Domine misericordia tua Rit. Durh. 17; exhinc ~iat digna precatio Wulf. Poems 166; ut apostolice sedi festinanter invincibilis tua probitas ~iat Ord. Vit. VII 5 p. 173.  d Franci ‥ obsessos proposuerunt ~ire Meaux III 74. 2 to come (back) to mind (in quot. from memory). 1276 diutius tenuerunt quam potest ~ire alicui viventi in tota patria Hund. I 53a.