succubo
suc-cŭbo (subc-), āre, v. n.,
- to lie under (very rare): grabatulo succubans, Ap. Met. 1, 12, 19; alveum, id. ib. 9, 26, 21.
suc-cŭbo (subc-), ōnis, m. [cubo],
- one who lies under; hence, a lecher, Titin. ap. Non. 224, 22 (but Com. Fragm. v. 92 Rib. reads: quam arbitrer Illarum subcuboneam esse, i. e. succubam).
succubō, āre, intr., être couché sous : [av. datif, alicui rei ] Apul. M. 1, 12 ; [av. acc.] Apul. M. 9, 26.