succurro
succurro, to run under, run to help, hasten to the aid of, help, aid, assist, succor
Frieze-Dennison Vergil
- I Lit.
- A In gen.: tempore eodem aliud nequeat succurrere lunae Corpus, * Lucr. 5, 763; cf.: pagus Succusanus, quod succurrit Carinis, runs, i.e. lies under or behind, Varr. L. L. 5, § 48 Müll.—
- B In partic., to run or hasten to the aid or assistance of one; to help, aid, assist, succor (the predom. and class, signif.; syn.: subvenio, adjuvo, sublevo): ut laborantibus succurrat, Cic. de Or. 1, 37, 169: saluti fortunisque communibus, id. Rab. Perd. 1, 3: succurrit illi Varenus et laboranti subvenit, Caes. B. G. 5, 44: laborantibus, id. B. C. 2, 6; Sall. C. 60, 4: afflictis semper, Nep. Att. 11: suis cedentibus auxilio, Caes. B. G. 7, 80: domino, Cic. Mil. 10, 29: oppido, Auct. B. Afr. 5, 1.—
- 2 Of things, to be useful for, good against: tantis malis, Caes. B. C. 3, 70. — Esp., of medicines: cannabis succurrit alvo jumentorum, helps, relieves, Plin. 20, 23, 97, § 259: strangulationibus (crethmos), id. 26, 15, 90, § 158: venenis fungorum (nitrum), id. 31, 10, 46, § 119: dum succurrere humanis erroribus cupiunt, ipsi se in errores maximos induxerunt, Lact. 1, 3, 8.—Impers. pass.: se confidere munitionibus oppidi, si celeriter succurratur, Caes. B. C. 3, 80; 3, 52; Liv. 3, 58; Cels. 8, 4; Plin. 23, 1, 27, § 56; Quint. 10, 7, 2: paratae lites: succurrendum'st, Ter. Ad. 792.—
- II Trop. *
- A In gen.: licet undique omnes in me terrores periculaque impendeant omnia, succurram atque subibo, I will encounter and undergo them, Cic. Rosc. Am. 11, 31.—
- B In partic., to come into the mind, occur to one (class.; esp. freq. after the Aug. period; syn. subit): ut quidque succurrit, libet scribere, Cic. Att. 14, 1, 2: illud etiam mihi succurrebat, grave esse, etc., id. fil. ap. Cic. Fam. 16, 21, 6: alicui, Liv. 6, 12; Quint. 3, 4, 6; 8, 3, 81 et saep.: succurrit versus ille Homericus, etc., Aug. ap. Suet. Tib. 21 fin.—Impers.: non succurrit tibi, quamdiu circum Bactra haereas, Curt. 7, 8, 21: neque cuiquam facile succurrat, Suet. Tit. 10.—With inf.: et illud annotare succurrit, unum omnino, etc., Plin. 7, 48, 49, § 157: mirari succurrit, id. 17, 1, 1, § 1; 34, 18, 51, § 171.
I courir sous ¶ 1 se trouver dessous dans sa course : Lucr. 5, 753 || [fig.] être au-dessous, derrière : Varro L. 5, 48 ¶ 2 a) aller dessous, affronter : licet pericula impendeant omnia, succurram ac subibo Cic. Amer. 31, tous les dangers peuvent être suspendus sur ma tête, je les affronterai, je les braverai ; b) se présenter à lʼesprit : ut quidque succurrit, libet scribere Cic. Att. 14, 1, 2, à mesure que chaque détail me vient à lʼesprit, je me plais à lʼécrire ; illud mihi succurrebat grave esse... Cic. Fam. 16, 21, 6, il me venait à lʼesprit quʼil est délicat pour moi de... ; non dubito bella cum Volscis gesta legentibus illud quoque succursurum, unde... suffecerint milites Liv. 6, 12, 2, sans doute au lecteur de ces guerres soutenues contre les Volsques cette réflexion aussi se présentera : dʼoù leur sont venus les soldats suffisants... ? || [impers.] non succurrit tibi quamdiu... Curt. 7, 8, 21, tu ne songes pas combien de temps...; succurrit annotare Plin. 7, 157, lʼidée me vient de noter au passage...
II courir vers ¶ 1 courir au secours : succurrit illi et... subvenit Cæs. G. 5, 44, 9, il accourt à ses côtés et il lui vient en aide [le tire dʼaffaire] : alicui auxilio Cæs. G. 7, 80, 3, accourir au secours de qqn, cf. Cæs. C. 2, 6, 2 ; Sall. C. 60, 4 || [pass. impers.] si celeriter succurratur Sall. C. 3, 80, si lʼon accourt rapidement au secours, cf. Sall. C. 60, 4 ; Liv. 3, 58 ¶ 2 [fig.] a) secourir, porter secours à : alicui Cic. de Or. 1, 169 ; b) accourir à lʼappel de, donner satisfaction à : ut eorum expectationi, qui audiunt, succurratur Cic. de Or. 2, 313, quʼon réponde à lʼattente des auditeurs ; c) remédier à : infamiæ communi Cic. Verr. 1, 1, 2, porter remède à un discrédit général || his tantis malis hæc subsidia succurrebant, quominus... Cæs. C. 3, 70, 1, à cette situation si mauvaise il y avait comme remède cet appoint, pour empêcher que...
- 1. te hulp snellen, metaf. bijstaan, helpen [laborantibus; saluti fortunisque communibus]; ➤ licet undique omnes in me terrores periculaque impendeant omnia, succurram atque subibo (Cic.);
- 2. een kwaad verhelpen [malis; adversae fortunae];
- 3. (v. gedachten) opkomen bij, te binnen schieten [animo].
服下。來救。救急。想起。Mori succurrit mihi 吾想死。
Suggest a Translation
See an image
- to run under, run to help, hasten to the aid of, help, aid, assist, succor: laborantibus: adflictis semper, N.: confidere munitionibus oppidi, si celeriter succurratur, Cs.: Paratae lites: succurrendumst, T.—To heal, cure, remedy, relieve: infamiae communi: hic tantis malis haec subsidia succurrebant, quo minus, etc., Cs.: cuius adversae fortunae velit succursum, L.—Fig., to run to meet: licet undique omnes mihi terrores impendeant, succurram atque subibo, will encounter (them).—To come to mind, occur, suggest itself: ut quidque succurrit, libet scribere: non dubito, legentibus illud quoque succursurum, quod, etc., L.: Sed mihi succurrit, numen non esse severum, O.
-
…; nec iam pallorem totiens mirabere nostrum, aut cur sim toto corpore nullus ego. nec tibi nobilitas poterit succurrere amanti nescit Amor priscis cedere imaginibus. quod si parva tuae dederis vestigia culpae, quam cito de tanto nomine…
Propertius, Elegies
-
…instare, illi haud timidi resistunt maxuma vi certatur. Interea Catilina cum expeditis in prima acie vorsari, laborantibus succurrere, integros pro sauciis arcessere, omnia providere, multum ipse pugnare, saepe hostem ferire strenui militis et boni…
Sallust, Catilina
-
…fructum. namque adsiduis internuntiis cum Lepido egi ut omissa omni contentione reconciliataque voluntate nostra communi consilio rei p. succurreret, se, liberos urbemque pluris quam unum perditum abiectumque latronem putaret obsequioque meo, si ita faceret, ad…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…, ne mea nimia μοδο πραεξεπτις πατρις παρερεμ ; διαρρήδην σπουδὴ suspicionem ei aliquam importaret ; deinde illud etiam mihi succurrebat, grave esse me de iudicio patris iudicare. tuum tamen studium et consilium gratum acceptumque est mihi. excusationem…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…haberet morae nam cum plerisque in rebus gerendis tarditas et procrastinatio odiosa est, tum hoc bellum indiget celeritatis. succurrendum est D. Bruto, omnes undique copiae conligendae ; moram exhibere ullam in tali cive liberando sine scelere non…
Cicero, Philippicae
-
…portasque praecludit et ad Scipionem Pompeiumque nuntios mittit, ut sibi subsidio veniant se confidere munitionibus oppidi, si celeriter succurratur ; longinquam oppugnat tionem sustinere non posse Scipio discessu exercituum ab Dyrrachio cognito Larisam legiones adduxerat ; Pompeius nondum Thessaliae…
Julius Caesar, Civil War
-
…ob rem si est boni consulis, cum cuncta auxilia rei publicae labefactari convellique videat, ferre opem patriae, succurrere saluti fortunisque communibus, implorare civium fidem, suam salutem posteriorem salute communi ducere, est etiam bonorum et fortium…
Cicero, pro Rabirio Perduellionis Reo
-
…si vera sunt, nemini nostrum cessandum est nec exspectandum quid decernat senatus ; res enim cogit huic tanto incendio succurrere omnis, qui aut imperium aut nomen denique populi R. salvum volunt esse. Brutum enim cohortis xvii et…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…temere impulsus adulescentia fecerim ; quoniam quidem semel suscepi, licet hercules undique omnes minae terrores periculaque impendeant omnia, succurram ac subibo. certum est deliberatumque quae ad causam pertinere arbitror, omnia non modo dicere verum etiam libenter audacter…
Cicero, pro S. Roscio Amerino
-
…primo ita me pupugit ut somnum mihi ademerit, sed id cogitatione magis quam molestia ; cogitanti autem haec fere succurrebant. primum ex eo quod superioribus litteris scripseras, ex familiari te illius audisse prolatum iri aliquid quod nemo improbaret…
Cicero, Epistulae ad Atticum