succumbo
succumbo, to fall down, lie down, sink
- I Lit. (rare; not in Cic.; cf. subsido).
- A In gen.: ancipiti succumbens victima ferro, Cat. 64, 370: vidit Cyllenius omnes Succubuisse oculos, had sunk in sleep, i.e. had closed, Ov. M. 1, 714: (Augustus) Nolae succubuit, took to his bed, Suet. Aug. 98 fin.: non succumbentibus causis operis, Plin. 36, 15, 24, § 106; Arn. 6, 16 Hildebr.—
- B In partic.
- 1 Of a woman, to lie down to a man, to cohabit with him (cf. substerno): alicui, Varr. R. R. 2, 10, 9; Cat. 111, 3; Ov. F. 2, 810; Petr. 126, 9; Inscr. Grut. 502, 1; Mart. 13, 64, 1; 14, 201.—
- 2 With dat., of a woman, to be a rival to: alumnae Tethyos, Hyg. Fab. 177; id. Astr. 2, 1.—
- II Trop., to yield, be overcome; to submit, surrender, succumb (the predom. and class. signif.; cf.: cedo, me summitto).
- α With dat. (so most freq.): philosopho succubuit orator, Cic. de Or. 3, 32, 129: qui Cannensi ruinae non succubuissent, Liv. 23, 25: arrogantiae divitum, Cic. Rep. 1, 32, 48: cur succumbis cedisque fortunae? id. Tusc. 3, 17, 36; id. Sull. 25, 71; cf.: nulli neque homini neque perturbationi animi nec fortunae, id. Off. 1, 20, 66: magno animo et erecto est, nec umquam succumbet inimicis, ne fortunae quidem, id. Deiot. 13, 36: mihi, Nep. Eum. 11, 5: labori, Caes. B. G, 7, 86: oneri, Liv. 6, 32: doloribus, Cic. Fin. 1, 15, 49: senectuti, id. Sen. 11, 37: crimini, id. Planc. 33, 82: magis, Ov. Tr. 4, 10, 103; Sil. 14, 609: culpae, Verg. A. 4, 19; Ov. M. 7, 749: tempori, to yield, Liv. 3, 59, 5: pugnae, id. 22, 54: precibus, Ov. H. 3, 91: voluntati alicujus, Ap. Met. 9, 23, 23.—
- β Absol.: non esse viri debilitari dolore, frangi, succumbere, Cic. Fin. 2, 29, 95: huic (socero) subvenire volt succumbenti jam et oppresso, id. Agr. 2, 26, 69: succubuit famae victa puella metu, Ov. F. 2, 810: hac ille perculsus plagā non succubuit, Nep. Eum. 5, 1: succumbe, virtus, Sen. Herc. Fur. 1315: labefacta mens succubuit, id. Troad. 950; Ap. Met. 5, 6, 29. —*
- γ With inf.: nec ipsam perpeti succubuisset, Arn. 1, 38.
- 1. (poët.; postklass.) neerzakken, neervallen, op de grond vallen; ➤ succumbens victima ferro;
- 2. (postklass.) gaan liggen;
- 3. (metaf.) bezwijken onder, toegeven aan, onderworpen zijn aan (m. dat.) [oneri; labori; doloribus; culpae; tempori zich moeten schikken in de tijd; senectuti; animo de moed laten zakken; precibus];
- 4. (preklass.; poët.) zich aan een man (over)geven [cuivis]; ➤ (ook v. dieren) gallina marito succumbit (Mart.).
- CVB-, to fall down, lie down, sink: vidit Cyllenius omnīs Succubuisse oculos, had sunk in sleep, O.—Fig., to yield, be overcome, submit, surrender, succumb: debilitari dolore, succumbere: hac ille perculsus plagā non succubuit, N.: philosopho succubuit orator: qui Cannensi ruinae non succubuissent, L.: fortunae: mihi, N.: labori, Cs.: malis, O.: culpae, V.: tempori, to yield, L.: precibus, O.— To cohabit with: alcui, Ct., O.
-
…dixisse manebit atque ita disparibus calamis conpagine cerae inter se iunctis nomen tenuisse puellae. Talia dicturus vidit Cyllenius omnes succubuisse oculos adopertaque lumina somno. Supprimit extemplo vocem firmatque soporem languida permulcens medicata lumina virga. Nec mora, falcato…
Ovid, Metamorphoses
-
…a te possim iuvari ; non quo ita sim fractus, ut aut hominem me esse oblitus sim aut fortunae succumbendum putem, sed tamen hilaritas illa nostra et suavitas, quae te praeter ceteros delectabat, erepta mihi omnis est…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…, cum mori suadeas. potius ergo illa dicantur turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. nam ista vestra Si gravis, brevis ; si longus, levis dictata sunt. virtutis, magnitudinis animi…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…; non enim fingitur ab oratore, sed sumitur. qua re, in eo genere accusationis si vincerer, succumberem et cederem ; vincerer enim re, vincerer causa, vincerer veritate. agmen tu mihi inducas Sardorum et catervas…
Cicero, pro Scauro
-
…in bonis rebus omnis contemnere, in malis pugnare contra bonos, non rei publicae cedere, non fortunae ipsi succumbere. huius si causa non manifestissimis rebus teneretur, tamen eum mores ipsius ac vita convinceret. agedum, conferte…
Cicero, pro Sulla
-
…gratiam pietati meae. quid enim est melius quam memoria recte factorum et libertate contentum neglegere humana sed certe non succumbam succumbentibus nec vincar ab iis qui se vinci volunt experiarque et temptabo omnia neque desistam abstrahere a servitio civitatem nostram…
Cicero, Epistulae ad Brutum
-
…improborum convicia sustinere non poteram. delegavi amico locupletiori, non quo illi ita de me merito onus illud imponerem succubuissem enim potius ipse sed quia videbam id quod omnes, quod nos de Cn. Pompeio polliceremur, id illum…
Cicero, de Domo sua
-
…tam ferum quam committere ut beneficio non dicam indignus sed victus esse videare. quae cum ita sint, iam succumbam, Laterensis, isti tuo crimini meque in eo ipso in quo nihil potest esse nimium, quoniam ita tu…
Cicero, pro Plancio
-
…enim quodam loco, si uratur sapiens, si crucietur expectas fortasse, dum dicat patietur, perferet, non succumbet ; magna mehercule laus et eo ipso, per quem iuravi, Hercule, digna ; sed Epicuro, homini…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…dolorem, cum dicis asperum, contra naturam, vix quod ferri tolerarique possit ; nec mentiris ; sed re succumbere non oportebat verbis gloriantem. dum nihil bonum nisi quod honestum, nihil malum nisi quod turpe optare hoc quidem…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes