sulcator
sulcātor, ōris, m. [sulco], one who draws furrows, a furrower, plougher (in post-Aug. poets).
- I Lit.: Leontini campi, Prud. adv. Symm. 2, 939: patuli agri, Avien. Perieg. 587.—
- II Transf., one who sails over, traverses, etc.: sulcator navita ponti, Sil. 7, 363: pigri Averni, i. e. Charon, Stat. Th. 11, 588; cf. undae, id. ib. 8, 18: Bagrada sulcator harenae, Luc. 4, 588.—
- B A render, tearer, lacerator: lateris sulcator (vultur), Claud. Rapt. Pros. 2, 340.
sulcātor, ōris, m. (sulco), I) der Furcher, Pflüger, Leontini campi, Prud. c. Symm. 2, 940: patuli agri, Avien. descr. orb. 587. – II) poet. übtr., der Durchfurcher = Durchschneider, lateris sulcator vultur, Zernager, Claud.: von Schiffenden, Averni, Stat.: v. Flüssen, fluvius sulcator arenae, der durchfließt, Lucan.
stivarius, arator, ~or
argenti cupidus venturi, cecus aquarum / sulcator, vite prodigus errat homo
~or,(reunir
sulcātŏr, ōris, m. (sulco), ¶ 1 celui qui laboure, qui cultive : Prud. Symm. 2, 939 ¶ 2 celui qui fend, qui sillonne : Sil. 7, 363 ; Luc. 4, 588 ¶ 3 celui qui déchire : Claud. Pros. 2, 340.