supervacuitas
sŭpervăcŭĭtas, ātis, f. [supervacuus],
- vainglory, Vulg. Sap. 14, 14.
supervacuitās, ātis, f. (supervacuus), die überflüssige, eitle Ruhmsucht, Vulg. sapient. 14, 14.
nam et que utiliter admittuntur cure, violenter se ingerunt: sicque cum non urget necessitas, tamen occupat ~as
sŭpervacŭĭtās, ātis, f. , vanité, néant : Vulg. Sap. 14, 14.