supremitas
sŭprēmĭtas, ātis, f. [supremus], the highest extreme (late Lat.).
- I The last of life, death: sepultura, qui supremitatis ho nor est, Amm.31, 13, 17.—
- II The highest honor: supremitates et praeeminentias adire, Claud. Mam. Stat. Anim. 2, 13.
suprēmitās, ātis, f. (supremus), das Höchste, Äußerste, I) eig., die Spitze, supremitates narium, Amm. 25, 1, 12. – II) übtr.: A) die höchste Ehre, Plur. bei Claud. Mam. de statu anim. 3, 13. – B) das Letzte, der Tod, honor supremitatis, Begräbnis, Amm. 31, 13, 17.
supremus, unde ‥ hec ~itas, -tis
sŭprēmĭtās, ātis, f. (supremus), lʼextrémité : Amm. 25, 1, 12 || (pl.) hautes spéculations : Mamert. An. 3, 15.
- 1. het hoogste, het uiterste;
- 2. punt van de neus;
- 3. levenseinde, dood.
Nec intelligebat admisisse seu recepisse, aut admittere seu recipere verba per D. Ducem,.... neque eisdem consentire, in tantum quod juribus corone et Supremitatis sue prejudicare possent, etc.
In majorem augmentationem et manutenentionem Regalis status coronæ suæ imperialis, et dignitatis Supremitatis Ecclesiæ Anglicanæ, etc.