tabefacio

tābĕfăcĭo, fēci, 3, v. a. [tabes-facio],

• to melt, dissolve.—Trop.: tabefac audaciam virtutis eorum, Vulg. 1 Macc. 4, 32: vigilia honestatis tabefaciet carnes, subdue, id. Ecclus. 31, 1.—Hence, Part.: tābē̆factus, a, um, melted, dissolved (post-class.): tabefactis nivibus, Sol. 2 med.: cadaver in suo sanguine, Vulg. Jud. 14, 14.

tābefacio, factus, ere (tabes u. facio), schmelzen, schwinden machen, tabefactis nivibus, Solin. 2. § 25: vigilia honestatis tabefaciet carnes, Vulg. Sirach 31, 1: vidit cadaver Holofernis in suo sanguine tabefactum (in Verwesung aufgelöst) iacēre super terram, Vulg. Iudith 14, 14: membra sananda, quae per totam Africam tabefacta iacent, Augustin. epist. 23, 5. – übtr., et tabefac (laß schwinden) audaciam virtutis eorum, Vulg. 1. Mach. 4, 32. – ➳ Prud. cath. 10, 14 jetzt labefacta.

See: tabefacere

tābĕfăcĭō, factum, ĕre, tr., fondre, liquéfier : Sol. 2, 25 || [fig.] Vulg. Eccli. 31, 1 ; tabefac audaciam... Vulg. 1 Macch. 4, 32, laisse se dissiper lʼaudace...