tepide
tĕpĭdē, adv., v. tepidus fin.
tepidē, Adv. (tepidus), I) lau, lauwarm, pullos tep. habere, Colum. 8, 5, 19: tepidius natare, Plin. ep. 5, 6, 26: cum tepidius (zu lau) forte lotus esset, Lampr. Comm. 1, 9. – II) im üblen Sinne, lau, bildl. = ohne Feuer, matt, tepidissime hoc dicebat, Augustin. conf. 8, 11, 27.
[praecepta Christi ] ab incolis ~e suscepta sunt
plerumque ‥ contingere solet ut inferioris vitae gradus usquequaque paulatim proficiens superiorem ~e [gl.: i. segniter, enerviter, ] torpentem praeoccupetwlæclice
quare tam neglegenter ac ~e dixisti Ecgbercto quae tibi dicenda praecepi?
quicquid vero tepius [] vel negligentius quacumque ex causa eos [ : †cepius CS 941 v. l. adds egisse ] compertus fuero emendare
quod ‥ rarius et ~ius quam vellet facerem
[regula Benedicti, ] quam illic huc usque ~e ac negligenter in eodem monasterio tenueratis
vixit deinde Leil post sumptum regnum xxv annis, sed regnum in fine ~e rexit
tĕpĭdē (16) (tepidus), ¶ 1 tièdement : Col. Rust. 8, 5, 19 ; -dius natare Plin. Min. Ep. 5, 6, 25, nager dans une eau plus tiède ¶ 2 [fig.] faiblement : -dissime Aug. Conf. 8, 11, 27.