tibialis
tībĭālis, e, adj. [tibia].
- Of or belonging to the shin-bone or tibia, tibial; hence, subst.: tībĭāle, is, n., a warm wrappage about the shins, a kind of stockings or leggings: hieme feminalibus et tibialibus muniebatur, Suet. Aug. 82: si miles tibiale vel umerale alienavit, Dig. 49, 16, 14, § 1.—
- II Of or belonging to the flute, flute-: harundo tibialis calami, used for flutes, Plin. 16, 36, 66, § 168: tibialis aura gemit, Sid. Ep. 9, 13 in carm. 2 med.
tībiālis, e (tibia), I) zum Schienbeine gehörig, subst., tībiālia, ium, n., Binden um das Schienbein, zum Warmhalten getragen, wie unsere Strümpfe, Suet. Aug. 82, 1: so auch tībiāle, is, n., Paul. dig. 49, 16, 14. § 1. – II) zu den Pfeifen-, zu den Flöten gehörig, arundo tibialis calami, tauglich zu Pfeifen, Plin. 16, 168: aura, Sidon. epist. 9, 13. carm. v. 2.
‘hoc crus’ si dicas dicatur crus ~e, i. pars sub genu
~ia, ocree circa tibias
lumbaria, limos, †tibilia [v. l. ~ia, gl.: ]genulers
~ia [gl.: Gallice ] et cruralia et crepitas femineas et monachalesestivaus
de xij paribus ~ium veterum, iij paribus quisshett' veterum cum pullan', j pari degreves
in ~ibus emptis pro ‥ fratre Thoma senescallo ‥ ij s.
ij par' ~ium, unde j de coreo(
~is, †baanrist [l. ]baanrift
armour for leggis , tebialia
hoc ~e,a strapylle
hec ~ia, A.a legarnes
tībĭālis, e (tibia § 2), de flûte : Sid. Ep. 9, 13 ; Carm. 2, 81 || propre à faire des flûtes : Plin. 16, 168.