tonare

tonare [CL] 1 (intr.) to cause or give forth thunder, to thunder (also fig.). b (pr. ppl. as sb.) thunderer (as appellation of God). claxendix tonuit Frith. 731; glorificent patrem vestrum super aethra tonantem Wulf. Brev. 423; contigit ‥ temporibus nostris, Jove preter solitum in Hibernia ~ante ‥ Gir. TH II 54; sancti ~ant minis, choruscant miraculis Mir. Wulfst. I prol.; ~at, thoneres, Deus sanctus WW.  b fratres concordi laudemus voce tonantem Aldh. CE 3. 50; c795 in nomine summi ~antis, qui est Deus CS 274; eo quod ibidem ~antis gratia [rex] victoriam ‥ obtinuisset Chr. Battle f. 23; s1227 ut sibi inde ‥ ~antis favorem adquirerent M. Par. Maj. III 127. 2 (trans.) to utter in thunderous tones, thunder. a753 dominicae sententiae ‥ memor ‥ ~antis “regnum meum non est de hoc mundo” (Lullus) Ep. Bonif. 92; vult Deus omnia, vultque maritus, que tonat uxor D. Bec. 1944; sunt ibi tortores tormenta timenda tonantes Ib. 290. 3 to utter in musical tones, chant, intone. ‘tonus’ dicitur a ~ando sive a sonando Mens. & Disc. (Anon. IV) 69; deputentur coadjutores cantoris et subcantoris ad ~andum psalmos Ord. Ebor. I 9; s1426 non prius presumat precentor ~are psalmum ‥ quam Amund. I 213.