topicus
topicus, a, um (τοπικός), I) den Ort betreffend, Orts-, historia (τοπικὴ ἱστορία), Serv. Verg. Aen. 1, 44. – II) übtr., die Gemeinplätze betreffend, topisch, subst., a) topicē, ēs, f. (τοπική, sc. τέχνη), die Kunst, die Gemeinplätze (τόποι) zu rednerischem Gebrauche zu finden u. anzuwenden, die Topik, Boëth. in Cic. topic. 1. p. 276, 37 B. – b) Topica, ōrum, n. (τοπικά), eine Sammlung von Gemeinplätzen, Titel einer Schrift des Aristoteles u. ihrer Nachbildung durch Cicero, conscribere Topica Aristotelea, Cic. ep. 7, 19 in.
~a remedia, i. localia remedia
labora terminare ~as differentias [Boethii ] et diligenter accipe praedicamenta Aristotelis
melius est ‥ reddere rationem demonstrativam quam ~am
syllogismus ~us est syllogismus ex probabilibus
de aliquibus ‥ discerni potest differencia, sed inter ‥ elementa est discrecio solum ~a, sicut et inter angelos
quid sit ille sensus ‥ deducitur ‥ per locum ~um
pro eo ‥ disciplina ipsa dicta est ‘~e’ quod locorum doctrinam facit
~a, argumentorum inveniendorum disciplina
scientia que dicitur ‘~e’ ‥ probabilibus sit contenta rationibus
corpus artis ‥ principaliter consistit in tribus, sc. ~orum, analeticorum, elenchorumque notitia
quod videtur velle Aristot' in thopicis
ut ait Tullius in ~is
textus ~orum Boycii
tŏpĭcus, a, um (τοπικός), local : Serv. En. 1, 44.
Deos municipeset Tertullianus lib. 2. ad Nat. cap. 8.
Deos decuriones cujusque municipii.Vide supra in Municeps.