trilinguis
trilinguis, triple-tongued, with three tongues
trĭlinguis, e, adj. [ter-lingua].
- triple-tongued, having three tongues: ōs (Cerberi), Hor. C. 3, 11, 20: cantus (Hecates), Val. Fl. 7, 184: colla (i. e. serpentis), Prud. Cath. 3, 150. —
- II Speaking three tongues or languages: Massilienses (who spoke Greek, Latin, and Gallic), Varr. ap. Isid. Orig. 15, 1 fin.: Siculi (because they spoke Greek, Punic, and Latin), Ap. Met. 11, 5, 13; ego Hebraeus, Graecus, Latinus: trilinguis, Hier. in Ruf. 3, 6.
trilinguis, e (tres u. lingua), I) dreizüngig, mit drei Zungen, os (Cerberi), Hor. carm. 3, 11, 20: colla, Prud. cath. 3, 128: cantus (Hecates), Val. Flacc. 7, 184. – II) drei Sprachen redend, Massilienses (griechisch, lateinisch und gallisch redend), Varro bei Isid. orig. 15, 1 63: Siculi (griechisch, punisch u. lateinisch redend), Apul. met. 11, 5: ego Hebraeus, Graecus, Latinus, trilinguis, Hieron. in Rufin. 3, 6.
Eusebius ‥ Cesariensis et ~is Ieronimus ‥ multa scripserunt de seculi excursibus
hic et hec elinguis ‥ i. mutus quasi extra linguam, et bilinguis, et ~is
trĭlinguis, (15) e (tres, lingua), qui a trois langues : Hor. O. 3, 11, 20 ; Val. Flacc. 7, 184 || qui parle trois langues : Varr. d. Isid. Orig. 15, 1, 63 ; Apul. M. 11, 5.
- 1. met drie tongen [ōs Cerberi];
- 2. drie talen sprekend.
trilinguis e, adj.
- ter+lingua, triple-tongued, with three tongues: Os (Cerberi), H.