triiugus
trĭjŭgus, a, um, adj. [ter-iugum, tripleyoked; hence, transf.],
- threefold, triple: caput, Ap. Met. 6, 19, 8; ferrum, Paul. Nol. Carm. 20, 131.
triiugus, a, um (tres u. iugum), dreispännig, übtr., dreifältig, ferrum, Paul. Nol. carm. 20, 126 (131). – ➳ Apul. met. 6, 19 Hildebrand teriugo.